Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

Είναι τόσο απλοϊκή η σκέψη «Του Σταθη Ν. Καλυβα»;


«Κλείνουν δύο χρόνια από τον φόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου και των επεισοδίων που ακολούθησαν. Ποιος είναι ο σημερινός απόηχος ενός γεγονότος που σημάδεψε με τέτοια ένταση την εποχή του; … Από τη μία, η Δικαιοσύνη λειτούργησε. Οι δράστες του φόνου δικάστηκαν και καταδικάστηκαν. Από την άλλη όμως, η Δικαιοσύνη δεν λειτούργησε. Οι δράστες των εκτεταμένων καταστροφών, που μαζί με την οικονομική κρίση συνέβαλαν στη βύθιση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, ουδέποτε ενοχλήθηκαν. Οχι μόνο αυτό, αλλά ελάχιστοι θεωρούν σκανδαλώδη την εκκωφαντική αυτή απουσία της εφαρμογής του νόμου. Παραβλέπουν, με τον τρόπο αυτό, τις αρνητικές συνέπειες μιας επιλεκτικής ευαισθησίας και ενός «α λα καρτ» κράτους δικαίου» (Καθημερινή 05-12-2010) Δηλαδή η δολοφονία ενός νεαρού ανθρώπου από εκπροσώπους της εξουσίας συγκρίνεται και ταυτίζεται ως ισοδύναμη με την έκρηξη οργής ενός μεγάλου κομματιού των νέων των μεγάλων ελληνικών πόλεων. Ο κ. Καλύβας αντί να εξετάσει τις συνθήκες ζωής των νέων, μαθητών, εργαζόμενων, ανέργων, φοιτητών, τις προοπτικές που ανοίγονταν μπροστά τους σε μια Ελλάδα φυσικά και ηθικά καμένη (σήμερα και χρεοκοπημένη), προτιμά με έναν λογικοφανή συλλογισμό να καταδικάσει συνολικά την αντίδραση της νεολαίας -ως συλλογικό ποινικό παράπτωμα- έναντι σε μια πραγματικότητα που την έθετε και την θέτει στο περιθώριο.
Παρατηρούμε πως ένας κοινωνικός επιστήμονας ο οποίος προσπαθεί να εξετάσει τις κοινωνικές διεργασίες που διαδραματίζονται στη χώρα θέτει ως όργανο αποτίμησης και εργαλείο ερμηνείας τον «Νόμο» και τη «Δικαιοσύνη. Μετατρέπεται σε ένα δικηγόρο-ποινικολόγο που εξετάζει τα πάντα κάτω από το σχήμα: ζημία- κακόβουλη καταστροφή-αδίκημα-κακούργημα-ένοχος. Από αυτήν την απλουστευτική άποψη-θέση, πιθανώς, το μόνο που μας λείπει είναι ένας ικανός μηχανισμός δικαιοσύνης (και καταστολής). Σίγουρα ο επιστήμων αρθρογράφος ξέρει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, το γεγονός αυτό όμως δεν το εμποδίζει να καταλήγει ακολουθώντας την απολιτική, σχεδόν εγκληματολογική-ποινικολογική ανάλυσή του στο ότι: «Ο «Δεκέμβρης» ήταν (…) σε τελευταία ανάλυση, συνδυασμός δύο κυρίως στοιχείων: της δράσης οργανωμένων ομάδων που βρήκαν μια ευκαιρία να προσφέρουν κάλυψη σε ανθρώπους που είτε επιθυμούσαν να εκφράσουν ετερόκλητα συναισθήματα είτε ήθελαν να προβούν σε καταστροφές. Και της νομιμοποίησης, αν όχι ανοιχτής επιβράβευσης, της συμμετοχής σε τέτοιου είδους πρακτικές από μια μεγάλη μερίδα δημοσιογράφων και διανοούμενων.» Και αναπάντεχα πιστεύει ότι το φάρμακο είναι: «… μια γενναία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, που θα μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε χώρους γνώσης και θα καταργήσει το άγος του ασύλου, για να περάσει η κοινωνία σε ένα στάδιο όπου γεγονότα σαν αυτά του Δεκεμβρίου 2008 και αυτά του Απριλίου 1967 να θεωρούνται ξεπερασμένα δείγματα πολιτικής υπανάπτυξης.» …

Β. Καφαντάρης

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Δυστυχώς για τον κ. Ν. Καλύβα, κι αυτή τη φορά αποκαλύπτει μια αντιδιαλεκτική σκέψη, που κινείται στο γνωστό-και πεπαλαιωμένο!- δίπολο των "δύο άκρων" [κάποτε δηλώνεται και ως δίπολο των "δύο φασισμών"]! Είναι εύκολο ο βολεμένος να δηλώνει ότι προτιμά τη "μεσότητα". Προφανώς όχι την αριστοτελική φιλοσοφική "μεσότητα στην ηθική και πολιτική φιλοσοφία". Αλλά τη "μεσαία" κατάσταση στην οποία τον φέρει εξασφαλισμένο το σταθερό εισόδημα και η κοινωνική αναγνώριση.
Αναλογιζόμενος τον Αλέξη που χάθηκε και όλα τα "παιδιά" που "χάνονται" με μύριους τρόπους στα κενά και στις καταβόθρες της ταξικής κοινωνίας και της ιστορίας, έντρομος διαπιστώνω ότι καμώνονται οι συνομήλικοί μου πως αγνοούν το τι πρέπει να αλλάξουμε στον κόσμο!
Προεκτείνω τον προβληματισμό και αποσπώ από ένα δημοσίευμα, που θα άξιζε να ανέβει ολόκληρο στο blog.
Γ. Μύαρης


Aλαίν Mπαντιού: Πατήρ, υιός και εξεγερσιακό πνεύμα*
TOY BAΓΓEΛH MΠITΣΩPH*
εφημερίδα ΑΥΓΗ, 5/12/2010

[...] Στο τέλος της διάλεξής του ο Mπαντιού, προβαίνει σε ένα σιβυλλικό εγκώμιο της ελληνικής εξεγερσιακής νεολαίας των «Δεκεμβριανών του 2008» προσφεύγοντας στην παραπάνω φράση του Pεμπώ, για να πεί ότι μέσω της νέας μύησης μπορεί να υπάρξει όχι μόνο «το τσάκισμα που προκαλεί η χάρη μέσα στο άτομο, το οποίο, βιδωμένο στο εμπόρευμα και στο Kεφάλαιο, χωρίζεται από το υποκείμενο για το οποίο είναι ικανό», αλλά ότι «θα υπάρξει επίσης όχι ο αντιδραστικός μύθος των 'δικαιωμάτων του ανθρώπου' και του τέλους κάθε βίας -η οποία πάντοτε είναι μόνον η επικράτηση της αστυνομικής βίας και των αδιάλειπτων πολέμων-, αλλά η 'νέα βία', αυτή μέσω της οποίας οι υιοί καταφάσκουν, για τη χαρά των αληθινών πατέρων, τον νέο κόσμο που προτίθενται να δημιουργήσουν. Στην Aθήνα, σχεδόν πριν από ένα χρόνο, είδαμε μία από τις μορφές αυτής της 'νέας βίας'».

Eδώ θα μπορούσε κανείς να πει πολλά και διάφορα για την εξομοίωση -έστω και μερική- της πρωτοφανούς και διευρυμένης βίας των «Δεκεμβριανών του 2008» με την κρυπτική, ποιητική «νέα βία» που επαγγέλλεται ο Pεμπώ στο άκρως αινιγματικό και πολλαπλώς σχολιασμένο ποίημά του. Παραδίδω τη σκυτάλη της ανάλυσης και του σχολιασμού στους υποστηρικτές αλλά και στους πολέμιους της σκέψης του Aλαίν Mπαντιού...