Εσκισαν βιβλία και διέκοψαν την παρουσίαση

Οι άλλοι «βιβλιοφάγοι»
Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr
Μέχρι τώρα ξέραμε ότι στην Ελλάδα ελάχιστοι διαβάζουν. Τώρα πια οδεύουμε σε μια κατάσταση που ελάχιστοι θα μπορούν να διαβάζουν. Πληθαίνουν τα κρούσματα των ακραίων (αριστεριστών, χρυσαυγιτών και άλλων ευαίσθητων στα ...γράμματα ομάδων) οι οποίοι μπουκάρουν στις παρουσιάσεις βιβλίων, όχι για να ανοίξουν τα μάτια τους, αλλά για να κλείσουν τα βιβλία άλλων.
Προχθές μια ομάδα «αγανακτισμένων» εισέβαλε στη Στοά Βιβλίου και διέκοψε την παρουσίαση του βιβλίου του συγγραφέα κ. Βασίλη Γκουρογιάννη, «Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή», που έχει ως θέμα το Κυπριακό. Εσκισαν βιβλία και διέκοψαν την παρουσίαση του βιβλίου, επειδή διαφωνούσαν. Στις αρχές του μήνα μια άλλη ομάδα «αγανακτισμένων» εισέβαλε στην παρουσίαση του βιβλίου της κ. Σώτης Τριανταφύλλου και πέταξε αυγά στη συγγραφέα. Τον Ιούνιο μια ομάδα «ξυρισμένων κεφαλών» εισέβαλε σε μια εκδήλωση και σταμάτησε την παρουσίαση του «Αμπεσεντάρ», ενός «σλαβομακεδονικού» αναγνωστικού που είχε εκδοθεί από το ελληνικό κράτος το 1925 και τώρα επανακυκλοφόρησε.
Δεν είναι θέμα αν τα βιβλία είναι καλά ή κακά. Για την ακρίβεια δεν υπάρχουν «κακά βιβλία». Ο μόνος αξιολογικός διαχωρισμός είναι ανάμεσα στα καλογραμμένα και στα κακογραμμένα. Αλλά ακόμη κι ένα κακογραμμένο βιβλίο κρίνεται, δεν καίγεται, δεν πρέπει με δυναμικές εκδηλώσεις να απαγορεύεται η διάδοσή του. Ο πληθωρισμός όμως των (ανεξαρτήτως χρώματος) φασιστικών εκδηλώσεων στις παρουσιάσεις βιβλίων πρέπει να μας ανησυχήσει. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι η υγεία μιας κοινωνίας ορίζεται από τη σχέση της με τα βιβλία. Στη ναζιστική Γερμανία τα έκαιγαν. Και δεν είναι η πράξη καθαυτή που προσβάλλει. Ακραίοι υπήρχαν και θα υπάρχουν παντού στον κόσμο. Το πρόβλημα είναι η σιωπή. Ελάχιστοι αντέδρασαν όταν οι Χρυσαυγίτες προπηλάκισαν εκείνους που ήθελαν να παρουσιάσουν το «Αμπεσεντάρ». Πιθανώς να θεωρήθηκαν «προδότες». Κάπως περισσότεροι αντέδρασαν στην επίθεση με αυγά στην κ. Σώτη Τριανταφύλλου. Κάποιοι είπαν ότι η συγγραφέας είναι «τσιράκι του κεφαλαίου». Μένει να δούμε αν και ποιοι θα αντιδράσουν για την νέα επίθεση στη Στοά Βιβλίου.

Αφιέρωμα στον Δημήτρη Χατζή και το έργο του («Το διπλό βιβλίο» )

Αφιέρωμα στον Δημήτρη Χατζή και το έργο του «Το διπλό βιβλίο»στο φθινοπωρινό τεύχος του περιοδικού ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Με ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Δημήτρη Χατζή ανοίγει τις σελίδες του τοφθινοπωρινό τεύχος του πολιτιστικού περιοδικού ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ που μόλιςκυκλοφόρησε.Το αφιέρωμα, που γίνεται με την ευκαιρία της πρόσφατης επιλογής από τοΥπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού του «Διπλού βιβλίου» του Χατζή ως τουλογοτεχνικού αναγνώσματος για τους τελειόφοιτους της μέσης εκπαίδευσης,επιμελήθηκε ο φιλόλογος Γιώργος Κ. Μύαρης, ο οποίος και το ανοίγει με μιαεισαγωγική μελέτη του για τη ζωή και το έργο του Χατζή. Ακολουθούν πέντεακόμα εκτεταμένες και βιβλιογραφικά τεκμηριωμένες μελέτες για το έργο τουσυγγραφέα, γραμμένες ειδικά γι’ αυτή την έκδοση από τους πανεπιστημιακούςΠαναγιώτη Νούτσο και Γεωργία Λαδογιάννη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, τηνΈλλη Φιλοκύπρου του Πανεπιστημίου Αθηνών και τις φιλολόγους Βασιλική Σελιώτηκαι Όλγα Ντέλλα. Το αφιέρωμα απευθύνεται ιδίως στους διδάσκοντες τοσυγκεκριμένο πεζογράφημα του Χατζή στους μαθητές της Γ΄Λυκείου, αλλά καιευρύτερα σε όλους τους αναγνώστες που ενδιαφέρονται να γνωρίσουν τηνπολυτάραχη ζωή του σημαντικού αυτού δημιουργού και τις τύχες της δημιουργίαςτου.Στις υπόλοιπες σελίδες του τεύχους συνεργάζονται:? Ο καθηγητής του Ιόνιου Πανεπιστημίου Θεοδόσης Πυλαρινός με μιαενδιαφέρουσα έρευνά του για το κυπριακό σατιρικό περιοδικό «Μαστίγιον» τουΙωάννη Περδίου.? Ο Ανδρέας Χατζηθωμάς με μια αναφορά του στο έργο του Νίκου Κουρούσιη, πουπλαισιώνεται από χαρακτηριστικά δείγματα της δουλειάς του καλλιτέχνη.? Ο Ηλίας Βολιότης-Καπετανάκης που, μέσα από συνεντεύξεις με στενά συγγενικάτου πρόσωπα, αναφέρεται στον Λάμπρο Λεονταρίδη, ένα από τους ξεχασμένουςπρωτομάστορες της πολίτικης λύρας και της λαϊκής μουσικής γενικότερα.Με ποιήματά τους στο νέο τεύχος συνεργάζονται οι Αλεξάνδρα Γαλανού, ΑνδρέαςΧατζηθωμάς και Θεοδώρα Ομήρου, και με διηγήματά του ο Αντώνης Χαραλαμπίδης.Τέλος, με τη βιβλιοκρισία ασχολούνται σ’ αυτό το τεύχος οι ΛευτέρηςΠαπαλεοντίου και Γιώργος Λυσιώτης και με τη θεατρική κριτική ο Θωμάς Συμεού.
Υπενθυμίζεται ότι η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ κυκλοφορεί με το σύστημα των ετήσιων συνδρομώνπου περιλαμβάνει την έγκαιρη ταχυδρομική αποστολή του περιοδικού στουςσυνδρομητές του, ενώ περιορισμένος αριθμός αντιτύπων διατίθεται σεεπιλεγμένα περίπτερα και βιβλιοπωλεία.

Πληροφορίες για τα κέντρα εγγραφής συνδρομητών, το ύψος της συνδρομής καιάλλα συναφή στοιχεία δίνονται στην πρώτη σελίδα κάθε τεύχους του περιοδικού.
ΤΗΛ. επικοινωνίας 99523932.

Διακοινοτικό Κίνημα Πολιτών για Λύση-Επανένωση-Ειρήνη

Inter-communal Civil Movement for Solution– Reunification -Peace

DECLARATION

1. The negotiation process is gradually coming into its final crucial phase. The two leaders appear determined to push the process forward despite the inherent difficulties. Greece and Turkey as well as the EU and the United Nations express their support for a solution. Yet the unfavourable political climate cultivated by the forces that are opposing the solution on both sides appear to be more vociferous. This situation, that tends to obscure the benefits of a solution and cultivates fear, makes the joint action of the pro-solution forces imperative.

2. It is precisely for that reason that Trade Unions, movements, NGOs and other Civil Society groups and individuals from both sides of the divide, have come together :
· To express their determination to work together in mobilizing the people in support of the two leaders efforts to resolve the Cyprus problem, utilizing fully the current favourable timing.
· To give hope and a positive vision to our people that a solution is necessary and within sight.
· To effectively organize a campaign to raise public awareness of the immediate need for a solution and the benefits that will result.

3. We urge the political leaders to push without delay for a settlement on the basis of the parameters agreed, for a Bi-zonal, Bi-communal federation based on political equality and a single sovereignty, international personality and citizenship.

4. We begin the process of building an inter-communal movement to intervene in the political sphere to bring together all civic organizations and citizens to struggle for reunification, mutual respect, understanding and reconciliation of the people of Cyprus.

Intended Actions:

To this end we intend to organize a rally at the beginning of December to demonstrate our will to struggle for reunification of our country as a matter of urgency. Our concerted action will continue until we reach our desired goal which is none other than the resolution of the problem resulting in a reunified demilitarized, federal and peaceful country without barbed wires.

Dear friends,
the time to make a concerted move is already overdue but nevertheless there is still time to be effective. Let's make full use of the opportunity before us and let's not loose any more time.
For the organizations/groups that have taken the initiative: Huseyin Akansoy, Nicos Trimikliniotis,Shener Elcil,Christos E. Stavrou,SalihOztoprack,Soteris Vlachos

teachershistorybook: Μύθοι και προκαταλήψεις στην Παιδεία - ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

teachershistorybook: Μύθοι και προκαταλήψεις στην Παιδεία - ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Μύθοι και προκαταλήψεις στην Παιδεία - ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Η Πλατφόρμα Ε/κ και Τ/κ Εκπαιδευτικών “ΕΝΩΜΕΝΗ ΚΥΠΡΟΣ”
σας προσκαλεί την Τετάρτη 18-11-09 στις 7.00 – 9.00 μμ
στην Πύλη Αμμοχώστου στη Λευκωσία
σε ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Μύθοι και προκαταλήψεις στην Παιδεία:αναζητώντας τις αλήθειες των άλλων

ΟμιλητέςΆννα Φραγκουδάκη
Μπιρικίμ Οζκγιούρ

Στην εκδήλωση θα υπάρχει αυτόματη διερμηνεία. Συνδιοργανωτές Friedrich – Ebert – StiftungΙΚΜΕ (Ίδρυμα Κοινωνικοπολιτικών Μελετών)Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Κύπρο

Τιμή στους Κυπρίους που μέσα στη φρίκη του πολέμου διατήρησαν την ανθρωπιά τους κι έσωσαν ή προστάτευσαν φίλους ή και άγνωστους από βέβαιο θάνατο

Οι νεκροί και οι αγνοούμενοι των συγκρούσεων και των
πολέμων στην Κύπρο αποτελούν την κορύφωση του πόνου και στις δυο κοινότητες, ιδιαίτερα αυτές τις μέρες του Ιούλη κάθε χρόνο. Εκατοντάδες γυναικόπαιδα, γέροι, απλοί άνθρωποι του μόχθου έχασαν τη ζωή τους μόνο και μόνο επειδή ήταν Έλληνες ή Τούρκοι. Θυσιάστηκαν στο βωμό του εθνικισμού για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα αυτών που βρίσκονται στη κορυφή της κοινωνίας ή κάποιων μεγάλων δυνάμεων στη παγκόσμια σκακιέρα.
Για δεκαετίες οι εθνικιστές και των δυο πλευρών προσπαθούν να αποσιωπήσουν τα δικά
τους εγκλήματα σε βάρος της άλλης κοινότητας.
Αντίθετα, χρησιμοποιούν τα εγκλήματα και τις βαρβαρότητες που διέπραξαν οι εθνικιστές της άλλης πλευράς για να ισχυριστούν ότι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι δεν μπορούν να ζήσουν ειρηνικά μαζί επειδή ανάμεσά τους «κυλάνε ποτάμια αίματος». Τα τελευταία χρόνια οι εκταφές λειψάνων από τους ομαδικούς τάφους έφεραν στην επιφάνεια την ιστορία 50 χρόνων συγκρούσεων, πολέμου και πράξεων εθνικού
ξεκαθαρίσματος κι από τις δύο πλευρές.
Παρόλα αυτά κατά τη διάρκεια τέτοιων τραγικών χρόνων, όπως ήταν οι διακοινοτικές
συγκρούσεις την δεκαετία του 50 και στη συνέχεια του 60 μέχρι τον πόλεμο του 1974, η ανείπωτη ακόμα ιστορία έχει να επιδείξει συγκλονιστικές
πράξεις θάρρους και ανθρωπισμού.
Πράξεις που αποτελούν χαστούκι στον εθνικισμό και τη
μισαλλοδοξία.
Απλοί άνθρωποι κι από τις δύο κοινότητες στάθηκαν μπροστά με
τόλμη και αυτοθυσία, με κίνδυνο πολλές φορές την ίδια τους τη ζωή, για να σώσουν
συνανθρώπους τους, που ανήκαν στην κοινότητα «του εχθρού», από τα εγκληματικά χέρια των «δικών τους» εθνικιστών. Οι ήρωες αυτοί, αγρότες, βοσκοί,
κοινοτάρχες, παπάδες, πολιτικοί, υπό συνθήκες πολέμου διατήρησαν την
ανθρωπιά τους κι έσωσαν ή προστάτευσαν συγχωριανούς,
συναδέλφους, φίλους ή και άγνωστους από
βέβαιο θάνατο, σφαγή ή βιασμό. Σήμερα είναι
ανάγκη να φωτίσουμε τέτοιες ιστορίες
θάρρους και ανθρωπιάς ενάντια στις ιστορίες μίσους και διαχωρισμού που
προβάλλουν οι εθνικιστές. Για την επανένωση της Κύπρου
και την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων της, εκτός
από την αναγνώριση των εγκλημάτων που έγιναν
κι από τις δύο πλευρές, χρειάζεται να τιμήσουμε εκείνους
που με τις πράξεις τους εμπόδισαν να γίνουν τέτοια εγκλήματα.
Ανταποκρινόμενοι σ’ αυτή την ανάγκη η Συμμαχία Σταματήστε
τον Πόλεμο-Κύπρος πήρε την πρωτοβουλία και μαζί με άλλες οργανώσεις και
ακτιβιστές οργανώνουν φέτος δικοινοτική εκδήλωση
για να τιμήσουμε αυτούς τους ανθρώπους.
Πρόκειται για μια πρώτη προσπάθεια που
γίνεται για να εκφράσουμε ένα μεγάλο «efharisto» ή «tesekurler» και
την ευγνωμοσύνη μας, εκ μέρους της υπόλοιπης κοινωνίας, σε μερικούς από αυτούς
τους αφανείς ήρωες της ηθικής που με το θάρρος και την ανθρωπιά τους έσωσαν ανθρώπινες ζωές και μαζί τις ανθρώπινες αξίες. Καλούμε κάθε ειλικρινή υποστηρικτή της επαναπροσέγγισης, που επιθυμεί μια ειρηνική και δημοκρατική επανένωση του νησιού, να στηρίξει με την παρουσία του αυτή την εκδήλωση.
ΤΕΤΑΡΤΗ 22 ΙΟΥΛΗ, Δημοτικό Κέντρο Πληροφοριών (τέρμα Λήδρας, αρ.61)19:30 -
22:00.Απονομή τιμητικών πλακετών και σύντομο Καλλιτεχνικό πρόγραμμα.
Οι οργανώσεις που υποστηρίζουν την εκδήλωση είναι:Hands Across the
Divide, Εργατική Δημοκρατία,
Πολιτιστικό Κέντρο BARAKA, Κόμμα Νέα Κύπρος (YKP), Κίνημα Οικολόγων
Περιβαλλοντιστών, ΑΠΑΝΕΜΙ, Νεοκυπριακός Σύνδεσμος,
«Δικοινοτική Πρωτοβουλία Συγγενών Αγνοουμένων, Δολοφονηθέντων και
Θυμάτων Πολέμου», «Παγκ. Κίνηση Διεκδίκησης Δικαιωμάτων
Προσφύγων και Παθόντων», «Επιτροπή Πολιτών για τη Διάνοιξη της Λήδρας και άλλων Οδοφραγμάτων», Συμφιλίωσης/ Uzlagma, Συντεχνία Τ/Κ Δασκάλων (KTOS), Πλατφόρμα Ε/κ και Τ/κ Εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος»

Πληροφορίες: Sevgul Uludag 99966518 / 00905428538436,
Φαίδωνας Βασιλειάδης 99625620,
Χρίστος Σταύρου 99439185

«ΕΟΚΑ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»!

Αναδημοσίευση άρθρου του Βασίλη Κρεμμυδά από τα ΝΕΑ της 18ης Ιουλίου 2002


Η ΕΟΚΑ και το πρόβλημα της εθνικοφροσύνης
Η υπόθεση του νέου σχολικού βιβλίου Ιστορίας για την Γ' τάξη των Λυκείων προκάλεσε μια ένταση σε επίπεδο ιδεολογικής αντιπαράθεσης για πολλές πλευρές του ζητήματος: ο ρόλος του σχολικού βιβλίου Ιστορίας, ο σκοπός του μαθήματος της Ιστορίας στο σχολείο, η επίσημη, δηλαδή κρατική διαχείριση του ιστορικού γεγονότος στην εκπαίδευση, οι ιδεολογικές χρήσεις της Ιστορίας γενικά και ο κοινωνικός ρόλος της Ιστοριογραφίας, της επιστήμης δηλαδή που μελετά το παρελθόν
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 18 Ιουλίου 2002

Δόθηκε έτσι και πάλι η ευκαιρία να αναδείξουμε καίρια ζητήματα της πρόσφατης Ιστορίας μας και να τα συζητήσουμε• δυστυχώς, το μέγιστο μέρος των δημοσιευμάτων στον Τύπο αναλώθηκε σε όλα τα άλλα και ελάχιστα στο καθαρά ιστοριογραφικό ζήτημα, την επιστημονική ερμηνεία δηλαδή του ρόλου και της δράσης της ηγεσίας του κυπριακού αγώνα για την ανεξαρτησία και της σχέσης του με την ελληνική κοινωνία και την επίσημη ελληνική πολιτική.
Σε αυτό το ζήτημα αποκλειστικά θέλω να αφιερώσω τη σημερινή επιφυλλίδα μου για δύο λόγους: μέσα από την επιστημονική ανάλυση του γεγονότος προκύπτει τι απ' αυτό και πώς το διδάσκουμε, δηλαδή το «χρησιμοποιούμε» στη σχολική παιδεία - διότι τέτοιο ζήτημα υπάρχει - ώστε η συζήτηση να αρχίσει από κει και πέρα• και, ο δεύτερος λόγος, από μερικά δημοσιεύματα, Κύπριων κυρίως, ιστορικών και μη, αναδύθηκε ένας έντονος, σε βαθμό φανατισμού, εθνικός και εθνικιστικός λόγος που δεν έχει καμία σχέση με τις πραγματικότητες.
Αν ήμουν πιο τολμηρός, θα είχα κάνει μια ανεπαίσθητη αλλαγή σε ένα παλιό σύνθημα και θα είχα τιτλοφορήσει την επιφυλλίδα μου έτσι: «ΕΟΚΑ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»! Έκανα, ελπίζω, σαφές ότι εκεί κάπου βρίσκεται ένα από τα κλειδιά για την καλύτερη κατανόηση του γεγονότος. Διότι ο συγκεκριμένος ρόλος της ηγεσίας του κυπριακού αγώνα - όχι ο ίδιος ο αγώνας - έχει άμεση σχέση με τις κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες στην Ελλάδα και με τις νέες διεθνείς στρατηγικές στις οποίες αυτή εντάχθηκε. Ας δούμε τα πράγματα από πιο κοντά.
Πολύ συνοπτικά, όχι επειδή είναι γνωστά σε όλες τους τις διαστάσεις - γιατί δεν είναι - αλλά επειδή δεν έχω τον αναγκαίο χώρο, τα πράγματα εξελίχθηκαν ως εξής: το 1949 τελείωσε ο Εμφύλιος με νίκη της Δεξιάς, της ηττημένης στην Κατοχή και στον Διχασμό της δεκαετίας του 1910• η νικήτρια Δεξιά δεν άρχισε να ασκεί την πλήρη εξουσία παρά μετά το 1952• κατά τη διάρκεια του εμφυλίου οι ΗΠΑ ανέλαβαν την «προστασία» της «ελεύθερης» Ελλάδας• ακολούθησε, το 1953, η ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ. Σε αυτό το πλαίσιο, με την ελληνική Δεξιά κυρίαρχη και με χαρακτηριστικά άκρας Δεξιάς σε πολλές εκφράσεις της πολιτικής της (και επειδή της ήταν αδύνατο να επιβάλει δικτατορία - δεν είναι του παρόντος), το κυριότερο πρόβλημα άσκησης της εξουσίας, ώστε το δέντρο της νίκης της στον Εμφύλιο να είναι πιο καρποφόρο, ήταν η επιβολή της εθνικοφροσύνης ως κυρίαρχης ιδεολογίας και ως κεντρικού κριτηρίου για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος: κάθε τι που οι νικητές του Εμφυλίου δεν θεωρούσαν «εθνικό», έπρεπε να εξοστρακιστεί από παντού, πρωτίστως από οποιονδήποτε μηχανισμό παρήγε ιδεολογία ή απλώς ήταν σε θέση να εκπέμψει αντίθετο μήνυμα.
Η εθνικοφροσύνη λοιπόν έπρεπε να κυριαρχήσει ως ενιαίο και συνολικό σύστημα των πολιτικών και κοινωνικών σχέσεων, ως μια μανιχαϊστική, αμερικανικού τύπου, κεντρική ιδέα. Πώς όμως, θα ρωτήσει κάποιος, εμπλέκεται ο κυπριακός αγώνας με τα προβλήματα της Δεξιάς στην Ελλάδα; Για να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβαινε πρέπει να έχουμε υπόψη ότι στα ταραγμένα - και εκρηκτικά - εκείνα χρόνια, όπου η ελληνική κοινωνία εισερχόταν σε νέα φάση προσδέσεων και πιέσεων, κάθε απελευθερωτική κίνηση στην Κύπρο τη συγκλόνιζε και την ξεσήκωνε• οι τεράστιες διαδηλώσεις στην Αθήνα και οι συγκρούσεις με την αστυνομία, συνεχείς και έντονες, δεν ήταν εκδηλώσεις υπέρ της «αυτοδιάθεσης» (κάποτε και υπέρ της «ένωσης») της Κύπρου μόνον• ήταν, ίσως και πρωτίστως, εκδηλώσεις εναντίον των νεοαποικιακών δεσμών, τα οποία με ταχύτατους ρυθμούς οργανώνονταν στην Ελλάδα από τους Αμερικανούς.
Με αυτό τον τρόπο το «κυπριακό», εκτός από πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, έγινε και κεντρικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, με συνολικό αίτημα την αντιαποικιακή απελευθερωτική λύση και γι' αυτήν, μέσω του κυπριακού αγώνα• πρόκειται για ένα αίτημα «αριστερό», σε μια στιγμή που η επιβολή της ιδέας της εθνικοφροσύνης, όπως την περιγράψαμε πριν, ήταν η μόνη οδός για την πλήρη κυριαρχία της Δεξιάς στην Ελλάδα και των ΗΠΑ στην περιοχή και γι' αυτό στο σύστημα της εθνικοφροσύνης έπρεπε να ενταχθεί και ο κυπριακός αγώνας• το αίτημά του όφειλε να είναι «δεξιό» - ένωση με τη «δεξιά» Ελλάδα. Η τοποθέτηση του αρχιχίτη Γ. Γρίβα ως αρχηγού της ΕΟΚΑ έγινε γι' αυτό τον σκοπό και έγινε μέσω των ακροδεξιών παρακρατικών δικτύων που δρούσαν στην Ελλάδα και στην Κύπρο: όλα έπρεπε να είναι και να φαίνονται «εθνικά»• «εθνικός αγώνας», «εθνική υπόθεση» κ.λπ. Ό,τι δεν ήταν «εθνικό» στην Κύπρο έπρεπε να εξοβελιστεί από τον αγώνα για απελευθέρωση• το αντίθετο θα είχε τα ανάλογα αποτελέσματα στην Ελλάδα, για την κοινωνία της και τις νέες διεθνείς σχέσεις της.
INFO
Ο Βασίλης Κρεμμυδάς είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.