Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2008

Βιβλία Ιστορίας ... της Κορέας

korean war memorial USA

Σάλος για ένα βιβλίο Ιστορίας στη Ν. Κορέα

Οι απόψεις για το καθεστώς που προέκυψε μετά την ιαπωνική κατοχή το 1945 έχουν διχάσει τη χώρα
The New York Times


Για την πλειονότητα των συντηρητικών, η εκδοχή που περιγράφεται σε ένα βιβλίο αναφορικά με τον τρόπο που οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι ανέλαβαν τον έλεγχο της χώρας από τους Ιάπωνες αποικιοκράτες το 1945, αναδεικνύει όλα τα κακώς κείμενα της διδασκαλίας του μαθήματος της Ιστορίας στη Νότια Κορέα. Ουδείς αμφισβητεί, βέβαια, ότι ο σοβιετικός στρατός εφόρμησε στο βόρειο τμήμα της χερσονήσου όπου επέβαλε το κομμουνιστικό καθεστώς και ότι οι Αμερικανοί έσπευσαν να αναλάβουν τον έλεγχο του νότου. Από το σημείο αυτό και μετά, ωστόσο, το επίμαχο βιβλίο υιοθετεί αμφιλεγόμενες απόψεις που έχουν εξοργίσει τους συντηρητικούς.

Για την πλειονότητα των συντηρητικών, η εκδοχή που περιγράφεται σε ένα βιβλίο αναφορικά με τον τρόπο που οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι ανέλαβαν τον έλεγχο της χώρας από τους Ιάπωνες αποικιοκράτες το 1945, αναδεικνύει όλα τα κακώς κείμενα της διδασκαλίας του μαθήματος της Ιστορίας στη Νότια Κορέα. Ουδείς αμφισβητεί, βέβαια, ότι ο σοβιετικός στρατός εφόρμησε στο βόρειο τμήμα της χερσονήσου όπου επέβαλε το κομμουνιστικό καθεστώς και ότι οι Αμερικανοί έσπευσαν να αναλάβουν τον έλεγχο του νότου. Από το σημείο αυτό και μετά, ωστόσο, το επίμαχο βιβλίο υιοθετεί αμφιλεγόμενες απόψεις που έχουν εξοργίσει τους συντηρητικούς.
Υπό κυριαρχία
Οι συγγραφείς του βιβλίου υποστηρίζουν ότι η Κορέα που προέκυψε μετά την ιαπωνική κατοχή δεν ήταν ένα ελεύθερο και κυρίαρχο κράτος, αλλά μια διαιρεμένη χώρα υπό την κυριαρχία ξένων δυνάμεων. «Η ιαπωνική σημαία δεν κατέβηκε για να υψωθούν τα εθνικά μας χρώματα, αλλά η αμερικανική αστερόεσσα» υπογραμμίζεται στο βιβλίο. «Η απελευθέρωση της χώρας από τους Συμμάχους απέτρεψε από τον λαό την οικοδόμηση ένος νέου κράτους σύμφωνα με τη θέλησή του» συνεχίζουν οι συγγραφείς.
Στους πολέμιους του βιβλίου συγκαταλέγεται και ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας, Λι Μιγιουνγκ Μπακ, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία, δεσμευόμενος ότι θα θέσει τέλος στη φιλελεύθερη πολιτική των ανοιγμάτων προς το κομμουνιστικό καθεστώς της Πιονγιάνγκ και της υπονόμευσης της συμμαχίας με τις ΗΠΑ - οι φιλελεύθεροι κατηγορούν την Ουάσιγκτον ότι ενίσχυε τους δικτάτορες της χώρας στο όνομα του αντικομμουνισμού. Στα τέλη του περασμένου μήνα, το υπουργείο Παιδείας, Επιστημόνων και Τεχνολογίας κάλεσε τους συγγραφείς του επίμαχου «Κουμσούνγκ» και άλλων πέντε σχολικών βιβλίων να διαγράψουν 55 παραγράφους, οι οποίες «υπονομεύουν την εξουσία της νοτιοκορεατικής κυβέρνησης». Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου «το ύφος της συγγραφής των σχολικών βιβλίων δεν πρέπει να προσβάλει την εθνική υπερηφάνεια». Οι συγγραφείς, ωστόσο, απέρριψαν την κρατική παρέμβαση, τονίζοντας ότι οι επικριτές τους προσπαθούν να «ωραιοποιήσουν» την προβληματική Ιστορία της χώρας, θέλοντας να διαγράψουν τη συνεργασία ορισμένων Κορεατών με τους Ιάπωνες κατακτητές και τις μεταπολεμικές περιόδους κατάλυσης της Δημοκρατίας. Η φιλελεύθερη αντιπολίτευση, από την πλευρά της, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι εφαρμόζει πρακτικές λογοκρισίας που θυμίζουν τα δικτατορικά καθεστώτα του παρελθόντος, τα οποία καθόριζαν τα βιβλία που μπορούσαν να διαβάζουν οι πολίτες, αλλά και το μήκος της φούστας που φορούσαν οι γυναίκες. «Μιλάνε για εθνική υπερηφάνεια και πατριωτισμό» σχολίασε ο καθηγητής Ιστορίας και εκ των συγγραφέων του «Κούμσουνγκ», Χονγκ Σουν Κβον. «Ο πατριωτισμός, όμως, πρέπει να χτιστεί πάνω στην ιστορική αλήθεια», συμπλήρωσε.
Τα σχολεία της Νότιας Κορέας χρησιμοποιούσαν ένα και μοναδικό βιβλίο Ιστορίας μέχρι το 2003. Τη χρονιά εκείνη, ωστόσο, η τότε κυβέρνηση ενέκρινε τη χρήση έξι διαφορετικών βιβλίων. Από τότε τα σχολικά βιβλία δέχονται τα πυρά των συντηρητικών και η δημόσια συζήτηση για τον τρόπο αναφοράς στους ηγέτες του παρελθόντος και τις σχέσεις με τις ΗΠΑ έχει οξυνθεί. Οι συντηρητικοί επιμένουν ότι τα αριστερών αποχρώσεων σχολικά βιβλία δηλητηριάζουν τους εφήβους εστιάζοντας σε υπερβολικό βαθμό στις σκοτεινές πλευρές της Ιστορίας. Υποστηρίζουν δε, ότι πρόκειται για βιβλία που προωθούν μια «μαζοχιστική» οπτική γωνία της Ιστορίας του έθνους, υπονομεύοντας τον ρόλο των Συμμάχων στην απελευθέρωση από τον ιαπωνικό ζυγό και παρουσιάζοντας τις ΗΠΑ ως αυτοκρατορική δύναμη. «Δίνουν έμφαση στις αδυναμίες των δικτατόρων, αλλά αποκρύπτουν τα επιτεύγματά τους, όπως η άνθηση της οικονομίας» λένε.
Διορθώσεις
Η προηγούμενη κυβέρνηση των φιλελευθέρων αγνοούσε τη δυσφορία των συντηρητικών για το εν λόγω ζήτημα. Από τη στιγμή, ωστόσο, που αναδείχθηκε στην προεδρία ο κ. Λι τον περασμένο Φεβρουάριο, οι κυβερνητικές υπηρεσίες ξεκίνησαν και αυτές να εκφράζουν επίσημα δυσφορία για τα επίμαχα βιβλία. Σ' ένα απ' αυτά, οι συγγραφείς του Ινστιτούτου για την Καλύτερη Εκπαίδευση, υποστηρίζουν ότι ο αντικομμουνιστής πρόεδρος Ρι, ο οποίος λατρεύεται από τους συντηρητικούς ως σωτήρας του έθνους, εκμεταλλεύτηκε την απειλή της Βόρειας Κορέας προκειμένου να σταθεροποιήσει το δικτατορικό του καθεστώς.
Το υπουργείο Αμυνας απαίτησε πρόσφατα να διορθωθεί το κεφάλαιο του βιβλίου για τον Ρι και να καταστεί σαφές ότι «ήταν ο ηγέτης που έκανε το παν για να περιορίσει την κομμουνιστική απειλή». Σύμφωνα με το βιβλίο του «Κουμσούνγκ», ο Παρκ Τσουνγκ Χι, ο οποίος κατέλαβε την εξουσία με το πραξικόπημα του 1961 και ο οποίος βασάνιζε τους πολιτικούς του αντιπάλους, ήταν «ένας πρόεδρος που θεωρούσε εαυτόν υπεράνω του Συντάγματος». Το υπουργείο Αμυνας ζήτησε να αντικατασταθεί η συγκεκριμένη πρόταση με τη φράση: «Ηταν ο πρόεδρος που εκσυγχρόνισε τη χώρα». Οσον αφορά την «ηλιόλουστη πολιτική» του διαλόγου με τη Βόρεια Κορέα που εμπνεύστηκε ο πρόεδρος Κιμ Ντάε Τζουνγκ, το υπουργείο για την Ενοποίηση συνέστησε ο όρος να αντικατασταθεί με την επίσημη γραμμή περί «πολιτικής για τη συμφιλίωση και τη συνεργασία».
23-11-08

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_23/11/2008_293332

ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 1972 –1974 (Μέρος γ΄)

(Μέρος γ΄)

Στο βιβλίο προτάσσονται οι χαιρετισμοί (της Χρ. Αρμεύτη, προέδρου των Συγγενών Πεσόντων, του Επισκόπου Κύκκου Νικηφόρου, του Υπουργού Παιδείας Π. Γεωργιάδη και του Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου).

Ακολουθεί στο πρώτο μέρος «Το χρονικό της αντίστασης σε συνωμοτικά σχέδια και δραστηριότητες από την Ανεξαρτησία μέχρι το πραξικόπημα (1960-1974)» (σελ. 19-32). Με συνοπτικό και διεισδυτικό τρόπο παρουσιάζονται τα γεγονότα αυτής της περιόδου και συνοδεύονται από φωτογραφικά ντοκουμέντα, κυρίως πρωτοσέλιδα του κυπριακού Τύπου.
Ο Χρ. Χρυσάνθου, στη συστηματική μελέτη που εκτείνεται στο δεύτερο μέρος του βιβλίου (σελ. 33-78), παραθέτει κοινωνικά και πολιτικά δεδομένα προ του 1974· επισημαίνει τα δημοκρατικά ελλείμματα και την υπονόμευση της νεοσύστατης Δημοκρατίας, τον ακρωτηριασμό από τις αποσχιστικές ενέργειες της τουρκοκυπριακής ηγεσίας και τις συνεχείς απειλές της Τουρκίας. Αναλύει τα κοινωνικά και πολιτικά αίτια που συνέτειναν στην υπονομευτική δράση του «Εθνικού Μετώπου» και της διάδοχης «ΕΟΚΑ Β΄» με την καθοδήγηση της ελλαδικής δικτατορίας, όπως και τα προβλήματα που εκτράφηκαν στην κοίτη του ελληνικού και τουρκικού εθνικισμού και υπονόμευσαν στο επίπεδο πολιτικών, πολιτειακών και θρησκευτικών δομών (ιδίως το «πραξικόπημα» στην Εκκλησία της Κύπρου) το νεότευκτο κρατικό μόρφωμα και την κυπριακή κοινωνία.
Εξετάζει ο μελετητής τη συστράτευση των πολιτειακών θεσμικών οργάνων ασφάλειας, των κομμάτων και των πολιτών υπέρ της Δημοκρατίας και στην αντίσταση κατά των μεθοδεύσεων της χούντας και της ΕΟΚΑ Β΄. Ιδίως συνυπολογίζει την καταστολή της τρομοκρατικής δράσης της ΕΟΚΑ Β΄, την αποτροπή της φυσικής εξόντωσης του Μακαρίου και την αντιμετώπιση των φασιστικών πραξικοπηματικών σχεδίων για κατάληψη της εξουσίας. Ειδικό βάρος δίνει ο συγγραφέας στην ανάλυση και τεκμηρίωση σχετικά με τα γεγονότα της αντίστασης στο πραξικόπημα, στη συνεχιζόμενη δολοφονική δράση της ΕΟΚΑ Β΄ κατά την περίοδο του ονομαζόμενου «μεταπραξικοπήματος» και μέχρι την επιστροφή στην Κύπρο του Μακαρίου στις 7 Δεκεμβρίου 1974· συγχρόνως, επιχειρεί να αποτιμήσει συνολικά την αντιστασιακή δράση και να ερμηνεύσει την ολιγοήμερη επικράτηση των πραξικοπηματιών.
Στο τρίτο μέρος της έκδοσης (σελ. 79-217) παρουσιάζονται, με χρονολογική σειρά με βάση το θάνατό τους, οι δολοφονημένοι μαχητές της αντίστασης μαζί με τους αθώους κι ανυποψίαστους αμάχους στη διάρκεια των τρομοκρατικών δράσεων της χούντας και της ΕΟΚΑ Β΄. Βρέθηκαν στοιχεία συνολικά για 66 ανθρώπους που σκότωσαν οι εντολοδόχοι της ΕΟΚΑ Β΄ και της χούντας από τις 3 Μαρτίου 1972 έως τις 29 Σεπτεμβρίου 1974. Από αυτούς οι 31 είναι πολίτες, μέλη διαφόρων αντιστασιακών, πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων (ΠΕΚ, ΕΚΑ, ΑΚΕΛ-ΕΔΟΝ, ΕΔΕΚ-ΕΔΕΝ κ.ά.), ανάμεσα στους οποίους μάλιστα 4 μαθητές· επίσης, 4 στρατιώτες, 17 αστυνομικοί και 14 άμαχοι-θύματα των επιθέσεων.
Στη διάρκεια τρομοκρατικών ενεργειών της ΕΟΚΑ Β΄ πριν από το πραξικόπημα δολοφονήθηκαν 13 αντιστασιακοί (οι 12 πολίτες).
Στις συγκρούσεις, ανακρίσεις κλπ ανάμεσα στις 15 με 17 Ιουλίου 1974 δολοφονήθηκαν 49. Μετά το πραξικόπημα και την εισβολή -παρά τις αρνητικές εξελίξεις- η ΕΟΚΑ Β΄ συνέχισε το προδοτικό και δολοφονικό έργο σκοτώνοντας ακόμη 4 αντιστασιακούς.

(συνεχίζεται)

Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2008

ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 1972 –1974 (Μέρος β΄)

Αντικατοχική-αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση μετά την επιστροφή του Μακαρίου στην Κύπρο την 7η Νοεμβρίου 1974.

(Μέρος β΄)

Σημείωνα, πριν από τέσσερα χρόνια στο περ. Αντί (τχ. 822, 16 Ιουλίου 2004, σ. 50), αναλύοντας τις μετά το δημοψήφισμα συνθήκες και γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τις δυσκολίες που συναντούσε η έκδοση του βιβλίου: «Μήτε για την τουρκική στρατιωτική εισβολή και την προσφυγιά η ανθρώπινη δικαιοσύνη μπόρεσε να δώσει λύσεις. Αλλά και το πιο εξωφρενικό: σήμερα ακόμη οι ένοχοι του πραξικοπήματος σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας παραμένουν ατιμώρητοι.

Και οι δολοφονημένοι υπερασπιστές της δημοκρατίας αδικαίωτοι.

Οι δολοφόνοι, ζωντανοί και ανενόχλητοι, καρπώνονται τα αγαθά της δημοκρατίας και της προστασίας από τους νόμους που λειτουργούν στην κυπριακή πολιτεία. Έτσι οι συγγενείς των δολοφονημένων αναγκάζονται να αυτολογοκρίνονται, για να μη θεωρηθεί οποιαδήποτε αναφορά στους γνωστούς δολοφόνους ποινικό αδίκημα!».
Ούτε λέξη δε θα αναιρέσω από αυτά. Αντίθετα, επισημαίνω για τους αναγνώστες του κειμένου ότι με προβληματίζει η δυσκολία υποδοχής της παρουσιαζόμενης εδώ έκδοσης στον κυπριακό και τον ελλαδικό χώρο από το Δεκέμβριο του 2004, οπότε εκδόθηκε, ως τώρα. Επιπλέον, όπως σημειώνεται στο βιβλίο, οι συντελεστές της έκδοσης χρειάστηκαν τη νομική γνωμάτευση που έδωσε αναφορικά με το περιεχόμενο ο νομικός Κωνσταντίνος Αριστείδου!
Για τον αναγνώστη που ίσως δε γνωρίζει: εμποδίστηκε η παραπομπή στη δικαιοσύνη των εγκλημάτων της χούντας και της ΕΟΚΑ Β΄, τόσο αυτών που διαπράχθηκαν εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και αυτών εις βάρος των μαχητών της αντίστασης και όλου του λαού της, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Αντίθετα, «υπουργοί» και άλλα στελέχη του πραξικοπήματος, κορυφαία και μη, βρήκαν με τη πολιτική στέγη και αξιώματα ή εργοδοτική κάλυψη, όπως ο Λευτ. Κ. Παπαδόπουλος, «ψυχή» της ΕΟΚΑ Β΄, μια ή την άλλη μορφή για αρκετό χρόνο στο κόμμα του ΔΗ.ΣΥ., συνεχίζοντας την παρέμβαση στις πολιτικές εξελίξεις.
Με ευθύνη της Παγκύπριας Οργάνωσης Συγγενών Πεσόντων Αντιστασιακών συνεργάστηκε επί μακρόν μια ομάδα νεαρών ερευνητών και δημοσιογράφων (Τ. Αριστείδου, Μ. Αρμεύτη, Γ. Γιαλλούρης, Χ. Νεοκλέους, Ν. Παπαλαζάρου, Τ. Περδίος, Α. Στυλιανού, Λ. Χριστοδούλου, και ο έχων τη γενική επιμέλεια Χρυσ. Χρυσάνθου) για τη συλλογή, καταγραφή και αξιολόγηση στοιχείων γύρω από τα γεγονότα και τις περιστάσεις θανάτωσης των αντιστασιακών και ορισμένων ανύποπτων θυμάτων. Οι συντελεστές της έκδοσης, παρά την απειρία τους και το φανερό συγκινησιακό φορτίο των περιλαμβανόμενων αφηγήσεων, επιτυγχάνουν ένα ζηλευτό αποτέλεσμα, σπάζοντας τον τοίχο της σιωπής για υπαρκτά εγκλήματα, της διαστρέβλωσης και της παραποίησης. Από την οπτική της ιστορίας των ιδεών, ίσως και χωρίς να το συνειδητοποιούν σε όλο του το εύρος οι συντάκτες του βιβλίου, συμβάλλουν αποφασιστικά στην αποκάλυψη και απομυθοποίηση του αποκρουστικού προσώπου του νεοφασισμού και της «εθνικοφροσύνης» στην Κύπρο και στην Ελλάδα, που δρώντας χωρίς ηθικούς φραγμούς και όρια έθεσαν υπολογιστικά ως στόχο τον ακρωτηριασμό του ελληνισμού της Κύπρου, αντί για τη συνύπαρξη με το τουρκοκυπριακό σύνοικο στοιχείο, φέρνοντας μέσα στην Κύπρο τον τουρκικό στρατό.

Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2008

Βιβλίο: ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 1972 –1974 (Μέρος α΄)

(Μέρος α΄)
Από τα ατομικά βιογραφικά στην διερεύνηση ομαδικών περιπετειών.

Κύπρος 1972-1974.
Με αίμα στέριωσε η Δημοκρατία.
Χρύσανθος Χρυσάνθου (επιμέλεια)
Ιστορική ανάλυση, ντοκουμέντα και
μαρτυρίες για την αντίσταση εναντίον της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β΄
Λευκωσία 2004, σελ. 217.

Συμπληρώθηκαν τριαντατέσσερα να χρόνια από τη διενέργεια του φασιστικού πραξικοπήματος της ελλαδικής χούντας και του κυπριακού παραστρατιωτικού βραχίονά της, της ΕΟΚΑ Β΄ που ίδρυσε ο Γεώργιος Γρίβας, εναντίον του εκλεγμένου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακαρίου, όπως και από την επακόλουθη τουρκική στρατιωτική εισβολή.
Ένα βιβλίο, λοιπόν, που αναφέρεται όχι απλώς στα «γεγονότα προ και στη διάρκεια του πραξικοπήματος», αλλά και στους δημοκρατικούς πολίτες που σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις, θα ’λεγε κάποιος ότι είναι ευπρόσδεκτο. Σημειώνω, επίσης, ότι είναι το πρώτο έργο – καρπός συλλογικής έρευνας και συλλογής στοιχείων- που γράφεται για τους νεκρούς Ελληνοκύπριους που αντιστάθηκαν στις προσπάθειες των ακραίων εθνικιστικών κύκλων της ΕΟΚΑ Β΄ και της ελλαδικής δικτατορίας για επιβολή των σκοτεινών σχεδίων που εξύφαιναν τα χρόνια εκείνα οι αμερικανο-νατοϊκοί «συμμαχικοί» κύκλοι στα πλαίσια του «ψυχρού πολέμου».
Εκείνοι την ιστορική περίοδο πολλοί ήταν οι αντιστασιακοί πολίτες που, για να προστατεύσουν ανάμεσα στα 1972-1974 την ελευθερία, τα δημοκρατικά ιδανικά και την Κυπριακή Δημοκρατία, εξέθεσαν τον εαυτό τους σε απειλές, προπηλακίσεις, λοιδορίες, κινδύνους, βασανισμούς· κι απ΄ αυτούς μερικές δεκάδες θυσίασαν και τη ζωή τους παραμένοντας στις επάλξεις του αγώνα. Σ’ αυτούς τους αντιστασιακούς αγωνιστές με καθυστέρηση τριών δεκαετιών αποδόθηκαν από την κυπριακή πολιτεία ορισμένες από τις οφειλόμενες τιμές για όσα προσέφεραν, στο επίπεδο της πράξης και του συμβολισμού, προασπίζοντας τη δημοκρατική Κύπρο και το λαό της από συνωμοσίες και επίβουλα σχέδια.
(συνεχίζεται)

Γιώργος Κ. Μύαρης

Κύπρος - Ιστορία - Πραξικόπημα 1974


Η εν ψυχρώ δολοφονία του στρατιώτη Σωτήρη Κωνσταντίνου

Ο Σωτήρης Κωνσταντίνου ήταν –μέχρι πριν ένα χρόνο- ένας από τους 22 Λοκατζήδες που σκοτώθηκαν στο πραξικόπημα, όταν οι καταδρομείς της Εθνικής Φρουράς επιτέθηκαν και κατέλαβαν το προεδρικό μέγαρο το πρωί της 15ης Ιουλίου του 1974.
Η οικογένεια του είχε ήδη από το 1974 πληροφορίες ότι ο Κωνσταντίνου δολοφονήθηκε από Ελλαδίτη χουντικό αξιωματικό της Εθνικής Φρουράς.
Υστερα από επίμονες προσπάθειες της οικογένειας του Σωτήρη ξεκίνησε η διερεύνηση της υπόθεσής του και όταν υπάρχει πολιτική απόφαση, βρίσκονται και τα στοιχεία।Στην προκειμένη περίπτωση, ο υπουργός Άμυνας Χρ. Πασιαρδής, αποφάσισε να διερευνήσει την περίπτωσή του. Η υπόθεση ανατέθηκε στον Ξενοφώντα Καλλή (ο οποίος συντονίζει και το πρόγραμμα εκταφών αγνοουμένων του '74).
Μετά από πολύμηνη έρευνα δημοσιοποιήθηκε πόρισμα του κ. Καλλή σύμφωνα με το οποίο, ο Σωτήρης Κωνσταντίνου δεν έλαβε μέρος σε καμιά από τις επιθέσεις που έγιναν από τους πραξικοπηματίες. Ο θάνατός του προηγήθηκε της εκδήλωσης του πραξικοπήματος, το πρωί της 15ης Ιουλίου. Αρχικά, τραυματίστηκε στην αριστερή πίσω ωμοπλάτη, από ειδικό μαχαίρι ή ξιφολόγχη που χρησιμοποιούσαν τότε ανώτεροι αξιωματικοί των ΛΟΚ και ακολούθως πυροβολήθηκε, σχεδόν εξ επαφής, με περίστροφο.
Η σωρός του μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας πριν από τη μεταφορά των νεκρών που έπεσαν στις μάχες του πραξικοπήματος। Ο αδελφός του Κωνσταντίνου πληροφορήθηκε τυχαία το γεγονός από γνωστό του। Πήγε στο νοσοκομείο, τον αναγνώρισε και είδε την πληγή από τη μαχαιριά στην ωμοπλάτη, ενώ σε μια ετικέτα έγραφε "άγνωστος"। Η σορός δεν παραδόθηκε στους οικείους του και τάφηκε με τους 21 άλλους πεσόντες στις μάχες του πραξικοπήματος. ...

Σημείωμα βασισμένο στο άρθρο του Μακάριου Δρουσιώτη που δημοσιεύθηκε πέρσι στον
Πολίτη στις 23/12/2007 και στο άρθρο "Αθώος ο καταδρομέας - Δικαίωση με 33 χρόνια καθυστέρηση: Δεν έλαβε μέρος στο πραξικόπημα" του ΦΡΙΞΟΥ ΔΑΛΙΤΗ :
http://www.phileleftheros.com/MAIN/showarticle_prt.asp?id=525909

Σάββατο 22 Νοεμβρίου 2008

7 του Δεκέµβρη - Μνήµη µαχητών της Δημοκρατίας


Οι µαχητές της Αντίστασης, που έδωσαν την ζωή τους υπερασπιζόμενοι την Κυπριακή Δημοκρατία ενάντια στους πραξικοπηματίες। τον Ιούλιο του १९७४
Από την ιστοσελίδα του Υπουργείου Παιδείας :
http://www.moec.gov.cy/afieroma/antistasiakoi.html

Βιβλίο για την Θεσσαλονίκη κατά την τελευταία περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας

Τα φαντάσματα παραμένουν αόρατα

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙ Η ΜΕΡΟΠΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ

«το πολυπολιτισμικό χαρμάνι που συνθέτει τον πληθυσμό της πόλης συμπυκνώνει ένα από τα κύρια γνωρίσματα του αυτοκρατορικού οικοδομήματος: τη συνύπαρξη στον ίδιο χώρο ανθρώπων διαφόρων γλωσσών, θρησκειών, παραδόσεων, εθίμων και ηθών. Αν και συνοδεύτηκε από πάμπολλες διακοινοτικές ρήξεις, κρίσεις και εντάσεις, η συνύπαρξη αυτή κουβαλούσε ταυτόχρονα κι ένα σωρό κοινά βιώματα, διασταυρούμενες λατρευτικές πρακτικές αλλά και ασήμαντες στιγμές μιας μοιρασμένης καθημερινότητας». Η πολυπολιτισμικότητα λοιπόν της οθωμανικής Θεσσαλονίκης ήταν μια καθημερινή πραγματικότητα επάλληλων, συχνά συγκρουόμενων κύκλων με εθνο-θρησκευτικά κέντρα. ... η συνέχεια στα ΝΕΑ:

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=4488347&enthDate=22112008