Βιβλίο: ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 1972 –1974 (Μέρος α΄)

(Μέρος α΄)

Από τα ατομικά βιογραφικά στην διερεύνηση ομαδικών περιπετειών.

Κύπρος 1972-1974.

Με αίμα στέριωσε η Δημοκρατία.

Χρύσανθος Χρυσάνθου (επιμέλεια)

Ιστορική ανάλυση, ντοκουμέντα και

μαρτυρίες για την αντίσταση εναντίον της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β΄

Λευκωσία 2004, σελ. 217.

Συμπληρώθηκαν τριαντατέσσερα να χρόνια από τη διενέργεια του φασιστικού πραξικοπήματος της ελλαδικής χούντας και του κυπριακού παραστρατιωτικού βραχίονά της, της ΕΟΚΑ Β΄ που ίδρυσε ο Γεώργιος Γρίβας, εναντίον του εκλεγμένου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακαρίου, όπως και από την επακόλουθη τουρκική στρατιωτική εισβολή.
Ένα βιβλίο, λοιπόν, που αναφέρεται όχι απλώς στα «γεγονότα προ και στη διάρκεια του πραξικοπήματος», αλλά και στους δημοκρατικούς πολίτες που σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις, θα ’λεγε κάποιος ότι είναι ευπρόσδεκτο. Σημειώνω, επίσης, ότι είναι το πρώτο έργο – καρπός συλλογικής έρευνας και συλλογής στοιχείων- που γράφεται για τους νεκρούς Ελληνοκύπριους που αντιστάθηκαν στις προσπάθειες των ακραίων εθνικιστικών κύκλων της ΕΟΚΑ Β΄ και της ελλαδικής δικτατορίας για επιβολή των σκοτεινών σχεδίων που εξύφαιναν τα χρόνια εκείνα οι αμερικανο-νατοϊκοί «συμμαχικοί» κύκλοι στα πλαίσια του «ψυχρού πολέμου».
Εκείνοι την ιστορική περίοδο πολλοί ήταν οι αντιστασιακοί πολίτες που, για να προστατεύσουν ανάμεσα στα 1972-1974 την ελευθερία, τα δημοκρατικά ιδανικά και την Κυπριακή Δημοκρατία, εξέθεσαν τον εαυτό τους σε απειλές, προπηλακίσεις, λοιδορίες, κινδύνους, βασανισμούς· κι απ΄ αυτούς μερικές δεκάδες θυσίασαν και τη ζωή τους παραμένοντας στις επάλξεις του αγώνα. Σ’ αυτούς τους αντιστασιακούς αγωνιστές με καθυστέρηση τριών δεκαετιών αποδόθηκαν από την κυπριακή πολιτεία ορισμένες από τις οφειλόμενες τιμές για όσα προσέφεραν, στο επίπεδο της πράξης και του συμβολισμού, προασπίζοντας τη δημοκρατική Κύπρο και το λαό της από συνωμοσίες και επίβουλα σχέδια.
(συνεχίζεται)

Γιώργος Κ. Μύαρης

Κύπρος - Ιστορία - Πραξικόπημα 1974

Η εν ψυχρώ δολοφονία του στρατιώτη Σωτήρη Κωνσταντίνου

Ο Σωτήρης Κωνσταντίνου ήταν –μέχρι πριν ένα χρόνο- ένας από τους 22 Λοκατζήδες που σκοτώθηκαν στο πραξικόπημα, όταν οι καταδρομείς της Εθνικής Φρουράς επιτέθηκαν και κατέλαβαν το προεδρικό μέγαρο το πρωί της 15ης Ιουλίου του 1974.
Η οικογένεια του είχε ήδη από το 1974 πληροφορίες ότι ο Κωνσταντίνου δολοφονήθηκε από Ελλαδίτη χουντικό αξιωματικό της Εθνικής Φρουράς.
Υστερα από επίμονες προσπάθειες της οικογένειας του Σωτήρη ξεκίνησε η διερεύνηση της υπόθεσής του και όταν υπάρχει πολιτική απόφαση, βρίσκονται και τα στοιχεία।Στην προκειμένη περίπτωση, ο υπουργός Άμυνας Χρ. Πασιαρδής, αποφάσισε να διερευνήσει την περίπτωσή του. Η υπόθεση ανατέθηκε στον Ξενοφώντα Καλλή (ο οποίος συντονίζει και το πρόγραμμα εκταφών αγνοουμένων του '74).
Μετά από πολύμηνη έρευνα δημοσιοποιήθηκε πόρισμα του κ. Καλλή σύμφωνα με το οποίο, ο Σωτήρης Κωνσταντίνου δεν έλαβε μέρος σε καμιά από τις επιθέσεις που έγιναν από τους πραξικοπηματίες. Ο θάνατός του προηγήθηκε της εκδήλωσης του πραξικοπήματος, το πρωί της 15ης Ιουλίου. Αρχικά, τραυματίστηκε στην αριστερή πίσω ωμοπλάτη, από ειδικό μαχαίρι ή ξιφολόγχη που χρησιμοποιούσαν τότε ανώτεροι αξιωματικοί των ΛΟΚ και ακολούθως πυροβολήθηκε, σχεδόν εξ επαφής, με περίστροφο.
Η σωρός του μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας πριν από τη μεταφορά των νεκρών που έπεσαν στις μάχες του πραξικοπήματος। Ο αδελφός του Κωνσταντίνου πληροφορήθηκε τυχαία το γεγονός από γνωστό του। Πήγε στο νοσοκομείο, τον αναγνώρισε και είδε την πληγή από τη μαχαιριά στην ωμοπλάτη, ενώ σε μια ετικέτα έγραφε "άγνωστος"। Η σορός δεν παραδόθηκε στους οικείους του και τάφηκε με τους 21 άλλους πεσόντες στις μάχες του πραξικοπήματος. ...

Σημείωμα βασισμένο στο άρθρο του Μακάριου Δρουσιώτη που δημοσιεύθηκε πέρσι στον
Πολίτη στις 23/12/2007 και στο άρθρο "Αθώος ο καταδρομέας - Δικαίωση με 33 χρόνια καθυστέρηση: Δεν έλαβε μέρος στο πραξικόπημα" του ΦΡΙΞΟΥ ΔΑΛΙΤΗ :
http://www.phileleftheros.com/MAIN/showarticle_prt.asp?id=525909

7 του Δεκέµβρη - Μνήµη µαχητών της Δημοκρατίας

Οι µαχητές της Αντίστασης, που έδωσαν την ζωή τους υπερασπιζόμενοι την Κυπριακή Δημοκρατία ενάντια στους πραξικοπηματίες। τον Ιούλιο του १९७४

Από την ιστοσελίδα του Υπουργείου Παιδείας :
http://www.moec.gov.cy/afieroma/antistasiakoi.html

Βιβλίο για την Θεσσαλονίκη κατά την τελευταία περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας

Τα φαντάσματα παραμένουν αόρατα

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙ Η ΜΕΡΟΠΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ

«το πολυπολιτισμικό χαρμάνι που συνθέτει τον πληθυσμό της πόλης συμπυκνώνει ένα από τα κύρια γνωρίσματα του αυτοκρατορικού οικοδομήματος: τη συνύπαρξη στον ίδιο χώρο ανθρώπων διαφόρων γλωσσών, θρησκειών, παραδόσεων, εθίμων και ηθών. Αν και συνοδεύτηκε από πάμπολλες διακοινοτικές ρήξεις, κρίσεις και εντάσεις, η συνύπαρξη αυτή κουβαλούσε ταυτόχρονα κι ένα σωρό κοινά βιώματα, διασταυρούμενες λατρευτικές πρακτικές αλλά και ασήμαντες στιγμές μιας μοιρασμένης καθημερινότητας». Η πολυπολιτισμικότητα λοιπόν της οθωμανικής Θεσσαλονίκης ήταν μια καθημερινή πραγματικότητα επάλληλων, συχνά συγκρουόμενων κύκλων με εθνο-θρησκευτικά κέντρα. ... η συνέχεια στα ΝΕΑ:

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=4488347&enthDate=22112008

Μερικοί δεν έχουν τον Θεό τους

Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από άρθρο που δημοσιεύθηκε στην έγκριτη εφημερίδα που φέρει το όνομα "Φιλελεύθερος" (22Νοε2008 και υπογράφεται από τον Βία Λειβαδά :
"...Έχω μια βαθιά απορία για ό,τι συμβαίνει, που με συγχύζει και με κάνει να ψάχνω να βρω άκρη। Ποιος αποφασίζει τι θα γίνει; Η αποικιοκρατική Βρετανία ή μήπως υπάρχει και κυπριακή εκλελεγμένη Κυβέρνηση; Γιατί επί Χριστόφια η πρωτοβουλία ανήκει πάντα στον Άγγλο πρέσβη: το άνοιγμα του οδοφράγματος της Λήδρας, η ένάρξη συνομιλιών, η διαστρέβλωση της ιστορίας, οι υποχωρήσεις κ।α. αναγγέλλονται πρώτα από τον Άγγλο πρέσβη; Διερωτώμαι: είμαστε ακόμα αποικία των Άγγλων; Γιατί λοιπόν αυτή η υποδούλωση στις εντολές τους; Γιατί σε όλα τα καίρια θέματα του κυπριακού επεμβαίνει πάντα πρωτοβουλιακά η Βρετανία, ο μεγαλύτερος εχθρός που έχουμε από την ώρα που πάτησε το πόδι της στην Κύπρο; Εύλογο το ερώτημα: ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο; Δύσκολη ερώτηση που δεν θα ήθελε να απαντηθεί από τους κυβερνώντες। ..."
Όσοι επιθυμούν να γελάσει το χειλάκι τους και να λάβουν ένα δείγμα φτηνής λιβελογραφίας, που συνοδεύεται από καρατζαφέρεια μπαρουφολογία και το εκρηκτικό ταμπεραμέντο ¨διανοουμένων" τύπου ΄Αδωνη Γεωργιάδη,ας ακολουθήσουν τον σύνδεσμο:
http://www.phileleftheros.com/main/main.asp?gid=474&id=591527

Υ.Γ ΚΟΥΙΖ ποια Αθηναϊκή εφημερίδα θα δημοσίευε τέτοιο άρθρο;
α) Αυριανή
β) Ελεύθερη Ωρα
γ) Ελεύθερος κόσμος
δ) Ακρόπολη

Εθνικοσοσιαλισμός και αρχαιότητα

Υπάρχει και ενίοτε καλλιεργείται μια απλοϊκή άποψη σύμφωνα με την οποία το ναζιστικό φαινόμενο οφείλεται, εν πολλοίς, στην παράνοια και την σχιζοφρένεια του Χίτλερ. Πολλοί επιστήμονες που ασχολήθηκαν συστηματικά με τις πολλές πτυχές αυτού του θέματος, βοήθησαν με τα έργα τους να παραμεριστεί αυτή η πλάνη.

Ο MAURICE SARTRE είναι ένας από τους ιστορικούς που εμβάθυνε μια ενδιαφέρουσα πτυχή του ναζισμού, τη σχέση του με την αρχαία Ελλάδα. Σε άρθρο του που παρατίθεται στο ΒΗΜΑ σημειώνει ότι η ελληνική και η ρωμαϊκή αρχαιότητα κατείχαν πρωτεύουσα θέση στον φαντασιακό κόσμο του εθνικοσοσιαλισμού. Και αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιου περιθωριακού φολκλόρ αλλά καρπός μιας τεκμηριωμένης κατασκευής για την οποία χρησιμοποιήθηκαν όλα τα δεδομένα της επιστήμης και της προπαγάνδας, όπως αποκαλύπτει ο Ζοάν Σαπουτό, ο 30χρονος υφηγητής Σύγχρονης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Γκρενόμπλ ΙΙ, στο εξαιρετικό βιβλίο του για τη σχέση του εθνικοσοσιαλισμού με την αρχαιότητα. Βεβαίως οι ναζιστές δεν τα επινόησαν όλα, αλλά διεύρυναν, πολλές φορές μέχρι σημείου υπερβολής, ακόμη και παροξυσμού, τις απόψεις των λογίων του 19ου αιώνα. Ηταν η εποχή που η παρουσία της «φυλής» στην Ιστορία σημείωνε συνεχή ανάπτυξη, όπως επίσης και ο καταχρηστικός λόγος για τις φυλετικές αρετές και τα φυλετικά ελαττώματα ανθρώπινων ομάδων. Οταν, από το 1920, ο Χίτλερ αρχίζει να θέτει τα θεμέλια της ναζιστικής ρητορικής για τη γενεαλογική σχέση Ελλήνων και Γερμανών καταφεύγει στους μύθους της γερμανικής ιστοριογραφίας. ...

Η συνέχεια στο Βήμα: http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=15518&m=S01&aa=1

Φοβᾶμαι...

...
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατί, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

Νοέμβρης 1983

Μανόλης Ἀναγνωστάκης