Επίκαιρη Ιστορία: Σύγχρονα στοιχεία για την θαλάσσια ζώνη αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης της Κυπριακής Δημοκρατίας

1. Τμήμα της θαλάσσιας ζώνης αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης της Κυπριακής Δημοκρατίας που ερευνάται από την εταιρία PGS Geophysical AS.

2. Οι παράνομες τουρκικές διεκδικήσεις στη ζώνη αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

3. Η θαλάσσια ζώνη αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ, Διδακτική και Νέες Τεχνολογίες

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ: Ιούνης 2008 $150, Νοέμβρης $50, πώς εξηγείται;;;

Η υπέροχη πτώση του πετρελαίου

Γιώργος Δελαστίκ24-11-2008

Ξέμειναν από ρευστό οι κερδοσκόποι του χρηματοπιστωτικού συστήματος λόγω του σκασίματος της «φούσκας» κι είδε επιτέλους άσπρη μέρα ο κόσμος στην τιμή του «μαύρου χρυσού»: έπεσε κάτω από τα 50 δολάρια η τιμή του βαρελιού του πετρελαίου (1 βαρέλι ισούται με 159 λίτρα) στις αγορές τόσο της Νέας Υόρκης όσο και του Λονδίνου. Από την εξωφρενική τιμή των 147 δολαρίων το βαρέλι στις 3 Ιουλίου, στον παροξυσμό της κερδοσκοπίας, η τιμή του πετρελαίου μειώθηκε ξαφνικά κατά... 70% (!) μέσα σε μόλις τέσσερις μήνες - και μάλιστα τώρα που αρχίζουν τα κρύα και τα χιόνια του χειμώνα στο βόρειο ημισφαίριο, που καταναλώνει σχεδόν το 90% της παγκόσμιας ζήτησης πετρελαίου! Αποδεικνύεται έτσι περίτρανα, πέραν πάσης αμφιβολίας, αυτό που οι σοβαρότεροι αναλυτές και όλες οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες φωνάζουν - ότι δηλαδή η εκτόξευση της τιμής του πετρελαίου ήταν αποτέλεσμα κερδοσκοπίας και μόνο των χρηματοοικονομικών κύκλων, εντελώς άσχετη με την παραγωγή και την πραγματική ζήτηση πετρελαίου!Μόλις οι χρηματιστές και οι τράπεζες βρέθηκαν χωρίς λεφτά, η «φούσκα» της τιμής του πετρελαίου έσκασε και οι τιμές κατέρρευσαν, χωρίς την παραμικρή αλλαγή στα θεμελιώδη δεδομένα της παραγωγής και της ζήτησης. Οι πιο έγκυρες φωνές στον τομέα της ενέργειας επιμένουν εδώ και χρόνια πως η ρεαλιστική τιμή του πετρελαίου είναι γύρω στα 30-40 δολάρια το βαρέλι, λαμβανομένου υπόψη του κόστους εξόρυξης, άντλησης, μεταφοράς, διύλισης και εμπορίας σε συνάρτηση με την υπερεπάρκεια πετρελαίου τουλάχιστον μέχρι το 2025-2030, με τις σημερινές τεχνολογικές δυνατότητες.Ποιος δεν θυμάται τις απίθανα ανόητες δικαιολογίες που έθετε σε κυκλοφορία ο προπαγανδιστικός μηχανισμός των κερδοσκόπων για να πείσει τους αδαείς περί των αιτίων της ανόδου των τιμών: τη μια... φύσηξε στη Λουιζιάνα, την άλλη έπιασε φουρτούνα στη Βόρεια Θάλασσα, την παρ άλλη έκαναν απεργία οι ιθαγενείς σε μια πετρελαιοπηγή της Νιγηρίας ή έκλεψαν κάποιοι Τσετσένοι δέκα... μπετόνια πετρέλαιο τρυπώντας έναν πετρελαιαγωγό! Και δώς του αυξήσεις είκοσι και τριάντα δολάρια το βαρέλι με κάθε τέτοιο πρόσχημα.Τώρα όμως -ω του θαύματος!- βγαίνουν οι χώρες του ΟΠΕΚ, αυτές που εξάγουν πετρέλαιο, και περικόπτουν επίσημα την παραγωγή τους κατά 1.500.000 βαρέλια την ημέρα, ποσοστό καθόλου ασήμαντο στα 85 εκατομμύρια βαρέλια της ημερήσιας κατανάλωσης, και οι τιμές αντί να εκτοξευτούν στα ύψη... πέφτουν! Πέφτουν τόσο ραγδαία που ορισμένες χώρες του ΟΠΕΚ προτείνουν ακόμη μια άμεση εκβιαστική μείωση της παραγωγής κατά 1.000.000 βαρέλια την ημέρα ώστε να προκληθεί τεχνητή έλλειψη για να ξανανεβούν οι τιμές και, όμως, αυτές συνεχίζουν να πέφτουν! Προειδοποιεί η Σαουδική Αραβία μερικούς από τους πελάτες της στην Ασία ότι από τον Δεκέμβριο θα περικόψει τις εξαγωγές πετρελαίου προς αυτούς κατά 5% και, όμως, οι τιμές συνεχίζουν να πέφτουν στη διεθνή αγορά - εκεί όπου ήταν μέχρι πρότινος αρκετή δήθεν μια κακοκαιρία στον Κόλπο του Μεξικού για να πάρει φωτιά η τιμή του πετρελαίου!Η απάντηση σε όλα αυτά τα υποτιθέμενα «μυστήρια» είναι απλούστατη. Πετρέλαιο υπάρχει άφθονο και μια τιμή 30-40 δολαρίων είναι εξαιρετικά καλή σήμερα για τις χώρες που το παράγουν. Μπορεί φυσικά να καλόμαθαν κι αυτές με τα 100 δολάρια το βαρέλι, αλλά ας μην ξεχνούν ότι πριν από μόλις πέντε, έξι χρόνια πάσχιζαν να σταθεροποιήσουν την τιμή του στα 25-30 δολάρια, ενώ πριν από λιγότερο από δέκα χρόνια είχαν δει το βαρέλι να συντρίβεται γύρω στα 12 δολάρια!Δυστυχώς, όμως, μόλις οι τράπεζες και οι απατεώνες των χρηματιστηρίων ξαναβρεθούν με ρευστό στα χέρια τους, θα απογειώσουν και πάλι την τιμή του πετρελαίου, αν αφεθούν και πάλι ασύδοτοι να κερδοσκοπούν πάνω σε ένα τόσο κρίσιμο προϊόν - και μάλιστα αυτήν τη φορά με τα λεφτά των φορολογουμένων, δηλαδή τα δικά μας.

Όργανο των κερδοσκόπων αποδεικνύεται ότι είναι η Διεθνής Επιτροπή Ενέργειας (ΔΕΕ)

Περί της αναθεώρησης των σχολικών βιβλίων - Άρθρο παρέμβαση του Α. Καζαμία

Η Ιστορία στο στόχαστρο

Στη δημόσια συζήτηση και τον προβληματισμό για την αναθεώρηση των σχολικών εγχειριδίων της ιστορίας, ο bona fide επιστήμονας ιστορικός διαβλέπει παρανοήσεις, ανενημέρωτες αντιλήψεις και κρίσεις, να μην πούμε "ημιμάθεια", σε κομβικής σημασίας θέματα/ ερωτήματα όπως: Τι είναι η ιστορία; Ποιος ο σκοπός/ οι στόχοι της διδασκαλίας του μαθήματος της ιστορίας; Χρειάζονται αναθεώρηση τα σχολικά εγχειρίδια της ιστορίας; 1. Τι είναι ιστορία;Παρανόηση του "τι είναι ιστορία" χαρακτηρίζουν τις απόψεις, μεταξύ των άλλων, επώνυμων πολιτικών ηγετών, αξιόλογων δημοσιογράφων, και άλλων εκπροσώπων της κυπριακής κοινωνίας των πολιτών. Δύο άξια αναφοράς πρόσφατα παραδείγματα: (α) Ο πολιτικός ηγέτης κ. Ι. Κασουλίδης έχει προτάξει την αναξιόπιστη θεωρία ότι "η ιστορία είναι γεγονότα", η καταγραφή γεγονότων "με τον πιο αντικειμενικό τρόπο που μπορείς" (Η Σημερινή, 21/9/2008)· (β) Ο γνωστός δημοσιογράφος κ. Χρ. Χρυσάνθου έχει εκφέρει την αναξιόπιστη γνώμη, ότι η Ιστορία ως επιστήμη εκδίδει "ετυμηγορίες" για "γεγονότα" (Φιλελεύθερος 21/9/2008), και ο ίδιος, σε άλλο κείμενο, επινοεί "τέσσερις προσεγγίσεις στην ιστοριογραφία": (α) τη βεμπεριανή (από τον Μαξ Βέμπερ), (β) τη μαρξιστική (από τον Καρλ Μαρξ), (γ) "εκείνην που αποδέχεται την καταγραφή και την εξέταση ιστορικών γεγονότων υπό το πρίσμα πολιτικών, ιδεολογικών, εθνικών ή άλλων σκοπιμοτήτων", και (δ) "εκείνην που έχει ων μότο της το... 'εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν'· πρόκειται για παραγγελιοδόχους ιστοριογράφους, οι οποίοι αναλαμβάνουν να εξιστορήσουν και ν' αξιολογήσουν γεγονότα κατά πώς γουστάρει ο 'πελάτης'". (Ο Φιλελεύθερος, 5/10/2008). Για τον bona fide ιστοριογράφο, πρόκειται για ένα ελλιπές και αναξιόπιστο κατασκεύασμα / αποκύημα της φαντασίας ενός αυτοχειροτονηθέντος "φιλοσόφου της ιστορίας". 1.1. Η Ιστορία δεν είναι "τα γεγονότα", αλλά η ερμηνεία και η "ιστόρηση" των γεγονότων.

...

Η συνέχεια του άρθρου στη διεύθυνση:

http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=835818&-V=articles&-p

ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 1972 –1974 (Μέρος δ΄-τελευταίο)

Μετά το πραξικόπημα και την εισβολή -παρά τις αρνητικές εξελίξεις- η ΕΟΚΑ Β΄ συνέχισε το προδοτικό και δολοφονικό έργο σκοτώνοντας ακόμη 4 αντιστασιακούς.
Δηλωτικό της ιδεολογικής διαπάλης και της διάσπασης του κυπριακού ελληνισμού είναι το στοιχείο ότι από τους δολοφονηθέντες δημοκρατικούς πολίτες τουλάχιστον 5 υπήρξαν αγωνιστές του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα 1955-59 και της ΕΟΚΑ (με κορυφαία την περίπτωση του Στέλιου Μαύρου, συνεργάτη του Γρ. Αυξεντίου και του Γ. Γρίβα), οι οποίοι αρνήθηκαν να υπακούσουν στους εκβιασμούς και να ενταχθούν στην τρομοκρατική ΕΟΚΑ Β΄, απορρίπτοντας και την καπηλεία των ενωτικών και ελληνοκεντρικών θέσεων από την οργάνωση αυτή. Είναι, επίσης, σημαντικό ότι οι δυνάμεις της αντίστασης απέφυγαν κάθε ενέργεια αντιποίνων εις βάρος των μελών της ΕΟΚΑ Β΄ ή και αυτών ακόμη των γνωστών σε όλους δολοφόνων της, συμβάλλοντας στην αποτροπή του εμφυλίου πολέμου και προσμένοντας την ενεργοποίηση των θεσμών της Δικαιοσύνης.
Η εξιστόρηση γεγονότων και η αφήγηση στιγμιότυπων από την προσωπική ή τη δημόσια ζωή των δολοφονημένων προσθέτει πολλά χρήσιμα στοιχεία στην ιστορία της κοινωνικής και πολιτικής ζωής της Κύπρου· συναντιέται με την ιστορία των νοοτροπιών όχι μόνο στη χρονική περίοδο 1972-1974 αλλά και αυτή της σημερινής συγκυρίας, όπως και με ανοικτά προβλήματα του πολιτικού πολιτισμού στη διαιρεμένη κυπριακή κοινωνία και στο ντε φάκτο διχοτομημένο σώμα της κυπριακής επικράτειας. Στα πλαίσια αυτά μπορεί να κατανοηθεί και η συνοπτική αλλά σαφής παράθεση μειονεκτημάτων στην ομαλή λειτουργία της νεαρής Κυπριακής Δημοκρατίας και ελλειμμάτων στη δημοκρατική και νομιμοποιητική υφή της (σ. 73 κ.ά.), εξήγηση της επικράτησης των πραξικοπηματιών λόγω της υπεροχής τους σε δυνάμεις και οπλικά συστήματα, μέσω του απόλυτου ελέγχου στην Εθνική Φρουρά και στην ΕΛ.ΔΥ.Κ., όπως και παρουσίαση άλλων σημαντικών παραμέτρων στην οξεία σύγκρουση του 1974.
Με τη χρήση ευρείας βιβλιογραφίας και φωτογραφικών αρχείων ενισχύονται ορισμένα σημεία του περιεχομένου και τούτο προστίθεται στα θετικά της έκδοσης, χωρίς όμως να είναι στόχος των συγγραφέων ο εμπλουτισμός αυτού του υλικού τεκμηρίωσης.
Ασφαλώς πρόκειται για μια πρώτη έκδοση που επιτρέπει να γίνει κατανοητή η σημαντική συνεισφορά των αντιστασιακών αγώνων και των θυσιασθέντων αγωνιστών στην ιστορία του κυπριακού ελληνισμού και της παγκόσμιας δημοκρατικής πορείας. Το έργο, μέσα και στην υφολογική του ιδιαιτερότητα, αποτελεί σημαντική πηγή στοιχείων για τους ερευνητές της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της Κύπρου και της Ελλάδας.

[Σημ. ΓΚΜ: Η πρώτη μορφή του κειμένου με τίτλο «Όσο κι αν ξεθωριάζει η μνήμη, η θυσία των δημοκρατικών πολιτών μένει ζωντανή» δημοσιεύτηκε στο αθηναϊκό περιοδικό ΑΝΤΙ , τχ. 848-849, 29.7.-9.9.2005, 28-29.]

Βιβλία Ιστορίας ... της Κορέας

korean war memorial USA

Σάλος για ένα βιβλίο Ιστορίας στη Ν. Κορέα

Οι απόψεις για το καθεστώς που προέκυψε μετά την ιαπωνική κατοχή το 1945 έχουν διχάσει τη χώρα
The New York Times

Για την πλειονότητα των συντηρητικών, η εκδοχή που περιγράφεται σε ένα βιβλίο αναφορικά με τον τρόπο που οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι ανέλαβαν τον έλεγχο της χώρας από τους Ιάπωνες αποικιοκράτες το 1945, αναδεικνύει όλα τα κακώς κείμενα της διδασκαλίας του μαθήματος της Ιστορίας στη Νότια Κορέα. Ουδείς αμφισβητεί, βέβαια, ότι ο σοβιετικός στρατός εφόρμησε στο βόρειο τμήμα της χερσονήσου όπου επέβαλε το κομμουνιστικό καθεστώς και ότι οι Αμερικανοί έσπευσαν να αναλάβουν τον έλεγχο του νότου. Από το σημείο αυτό και μετά, ωστόσο, το επίμαχο βιβλίο υιοθετεί αμφιλεγόμενες απόψεις που έχουν εξοργίσει τους συντηρητικούς.

Για την πλειονότητα των συντηρητικών, η εκδοχή που περιγράφεται σε ένα βιβλίο αναφορικά με τον τρόπο που οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι ανέλαβαν τον έλεγχο της χώρας από τους Ιάπωνες αποικιοκράτες το 1945, αναδεικνύει όλα τα κακώς κείμενα της διδασκαλίας του μαθήματος της Ιστορίας στη Νότια Κορέα. Ουδείς αμφισβητεί, βέβαια, ότι ο σοβιετικός στρατός εφόρμησε στο βόρειο τμήμα της χερσονήσου όπου επέβαλε το κομμουνιστικό καθεστώς και ότι οι Αμερικανοί έσπευσαν να αναλάβουν τον έλεγχο του νότου. Από το σημείο αυτό και μετά, ωστόσο, το επίμαχο βιβλίο υιοθετεί αμφιλεγόμενες απόψεις που έχουν εξοργίσει τους συντηρητικούς.
Υπό κυριαρχία
Οι συγγραφείς του βιβλίου υποστηρίζουν ότι η Κορέα που προέκυψε μετά την ιαπωνική κατοχή δεν ήταν ένα ελεύθερο και κυρίαρχο κράτος, αλλά μια διαιρεμένη χώρα υπό την κυριαρχία ξένων δυνάμεων. «Η ιαπωνική σημαία δεν κατέβηκε για να υψωθούν τα εθνικά μας χρώματα, αλλά η αμερικανική αστερόεσσα» υπογραμμίζεται στο βιβλίο. «Η απελευθέρωση της χώρας από τους Συμμάχους απέτρεψε από τον λαό την οικοδόμηση ένος νέου κράτους σύμφωνα με τη θέλησή του» συνεχίζουν οι συγγραφείς.
Στους πολέμιους του βιβλίου συγκαταλέγεται και ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας, Λι Μιγιουνγκ Μπακ, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία, δεσμευόμενος ότι θα θέσει τέλος στη φιλελεύθερη πολιτική των ανοιγμάτων προς το κομμουνιστικό καθεστώς της Πιονγιάνγκ και της υπονόμευσης της συμμαχίας με τις ΗΠΑ - οι φιλελεύθεροι κατηγορούν την Ουάσιγκτον ότι ενίσχυε τους δικτάτορες της χώρας στο όνομα του αντικομμουνισμού. Στα τέλη του περασμένου μήνα, το υπουργείο Παιδείας, Επιστημόνων και Τεχνολογίας κάλεσε τους συγγραφείς του επίμαχου «Κουμσούνγκ» και άλλων πέντε σχολικών βιβλίων να διαγράψουν 55 παραγράφους, οι οποίες «υπονομεύουν την εξουσία της νοτιοκορεατικής κυβέρνησης». Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου «το ύφος της συγγραφής των σχολικών βιβλίων δεν πρέπει να προσβάλει την εθνική υπερηφάνεια». Οι συγγραφείς, ωστόσο, απέρριψαν την κρατική παρέμβαση, τονίζοντας ότι οι επικριτές τους προσπαθούν να «ωραιοποιήσουν» την προβληματική Ιστορία της χώρας, θέλοντας να διαγράψουν τη συνεργασία ορισμένων Κορεατών με τους Ιάπωνες κατακτητές και τις μεταπολεμικές περιόδους κατάλυσης της Δημοκρατίας. Η φιλελεύθερη αντιπολίτευση, από την πλευρά της, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι εφαρμόζει πρακτικές λογοκρισίας που θυμίζουν τα δικτατορικά καθεστώτα του παρελθόντος, τα οποία καθόριζαν τα βιβλία που μπορούσαν να διαβάζουν οι πολίτες, αλλά και το μήκος της φούστας που φορούσαν οι γυναίκες. «Μιλάνε για εθνική υπερηφάνεια και πατριωτισμό» σχολίασε ο καθηγητής Ιστορίας και εκ των συγγραφέων του «Κούμσουνγκ», Χονγκ Σουν Κβον. «Ο πατριωτισμός, όμως, πρέπει να χτιστεί πάνω στην ιστορική αλήθεια», συμπλήρωσε.
Τα σχολεία της Νότιας Κορέας χρησιμοποιούσαν ένα και μοναδικό βιβλίο Ιστορίας μέχρι το 2003. Τη χρονιά εκείνη, ωστόσο, η τότε κυβέρνηση ενέκρινε τη χρήση έξι διαφορετικών βιβλίων. Από τότε τα σχολικά βιβλία δέχονται τα πυρά των συντηρητικών και η δημόσια συζήτηση για τον τρόπο αναφοράς στους ηγέτες του παρελθόντος και τις σχέσεις με τις ΗΠΑ έχει οξυνθεί. Οι συντηρητικοί επιμένουν ότι τα αριστερών αποχρώσεων σχολικά βιβλία δηλητηριάζουν τους εφήβους εστιάζοντας σε υπερβολικό βαθμό στις σκοτεινές πλευρές της Ιστορίας. Υποστηρίζουν δε, ότι πρόκειται για βιβλία που προωθούν μια «μαζοχιστική» οπτική γωνία της Ιστορίας του έθνους, υπονομεύοντας τον ρόλο των Συμμάχων στην απελευθέρωση από τον ιαπωνικό ζυγό και παρουσιάζοντας τις ΗΠΑ ως αυτοκρατορική δύναμη. «Δίνουν έμφαση στις αδυναμίες των δικτατόρων, αλλά αποκρύπτουν τα επιτεύγματά τους, όπως η άνθηση της οικονομίας» λένε.
Διορθώσεις
Η προηγούμενη κυβέρνηση των φιλελευθέρων αγνοούσε τη δυσφορία των συντηρητικών για το εν λόγω ζήτημα. Από τη στιγμή, ωστόσο, που αναδείχθηκε στην προεδρία ο κ. Λι τον περασμένο Φεβρουάριο, οι κυβερνητικές υπηρεσίες ξεκίνησαν και αυτές να εκφράζουν επίσημα δυσφορία για τα επίμαχα βιβλία. Σ' ένα απ' αυτά, οι συγγραφείς του Ινστιτούτου για την Καλύτερη Εκπαίδευση, υποστηρίζουν ότι ο αντικομμουνιστής πρόεδρος Ρι, ο οποίος λατρεύεται από τους συντηρητικούς ως σωτήρας του έθνους, εκμεταλλεύτηκε την απειλή της Βόρειας Κορέας προκειμένου να σταθεροποιήσει το δικτατορικό του καθεστώς.
Το υπουργείο Αμυνας απαίτησε πρόσφατα να διορθωθεί το κεφάλαιο του βιβλίου για τον Ρι και να καταστεί σαφές ότι «ήταν ο ηγέτης που έκανε το παν για να περιορίσει την κομμουνιστική απειλή». Σύμφωνα με το βιβλίο του «Κουμσούνγκ», ο Παρκ Τσουνγκ Χι, ο οποίος κατέλαβε την εξουσία με το πραξικόπημα του 1961 και ο οποίος βασάνιζε τους πολιτικούς του αντιπάλους, ήταν «ένας πρόεδρος που θεωρούσε εαυτόν υπεράνω του Συντάγματος». Το υπουργείο Αμυνας ζήτησε να αντικατασταθεί η συγκεκριμένη πρόταση με τη φράση: «Ηταν ο πρόεδρος που εκσυγχρόνισε τη χώρα». Οσον αφορά την «ηλιόλουστη πολιτική» του διαλόγου με τη Βόρεια Κορέα που εμπνεύστηκε ο πρόεδρος Κιμ Ντάε Τζουνγκ, το υπουργείο για την Ενοποίηση συνέστησε ο όρος να αντικατασταθεί με την επίσημη γραμμή περί «πολιτικής για τη συμφιλίωση και τη συνεργασία».
23-11-08

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_23/11/2008_293332

ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 1972 –1974 (Μέρος γ΄)

(Μέρος γ΄)

Στο βιβλίο προτάσσονται οι χαιρετισμοί (της Χρ. Αρμεύτη, προέδρου των Συγγενών Πεσόντων, του Επισκόπου Κύκκου Νικηφόρου, του Υπουργού Παιδείας Π. Γεωργιάδη και του Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου).

Ακολουθεί στο πρώτο μέρος «Το χρονικό της αντίστασης σε συνωμοτικά σχέδια και δραστηριότητες από την Ανεξαρτησία μέχρι το πραξικόπημα (1960-1974)» (σελ. 19-32). Με συνοπτικό και διεισδυτικό τρόπο παρουσιάζονται τα γεγονότα αυτής της περιόδου και συνοδεύονται από φωτογραφικά ντοκουμέντα, κυρίως πρωτοσέλιδα του κυπριακού Τύπου.
Ο Χρ. Χρυσάνθου, στη συστηματική μελέτη που εκτείνεται στο δεύτερο μέρος του βιβλίου (σελ. 33-78), παραθέτει κοινωνικά και πολιτικά δεδομένα προ του 1974· επισημαίνει τα δημοκρατικά ελλείμματα και την υπονόμευση της νεοσύστατης Δημοκρατίας, τον ακρωτηριασμό από τις αποσχιστικές ενέργειες της τουρκοκυπριακής ηγεσίας και τις συνεχείς απειλές της Τουρκίας. Αναλύει τα κοινωνικά και πολιτικά αίτια που συνέτειναν στην υπονομευτική δράση του «Εθνικού Μετώπου» και της διάδοχης «ΕΟΚΑ Β΄» με την καθοδήγηση της ελλαδικής δικτατορίας, όπως και τα προβλήματα που εκτράφηκαν στην κοίτη του ελληνικού και τουρκικού εθνικισμού και υπονόμευσαν στο επίπεδο πολιτικών, πολιτειακών και θρησκευτικών δομών (ιδίως το «πραξικόπημα» στην Εκκλησία της Κύπρου) το νεότευκτο κρατικό μόρφωμα και την κυπριακή κοινωνία.
Εξετάζει ο μελετητής τη συστράτευση των πολιτειακών θεσμικών οργάνων ασφάλειας, των κομμάτων και των πολιτών υπέρ της Δημοκρατίας και στην αντίσταση κατά των μεθοδεύσεων της χούντας και της ΕΟΚΑ Β΄. Ιδίως συνυπολογίζει την καταστολή της τρομοκρατικής δράσης της ΕΟΚΑ Β΄, την αποτροπή της φυσικής εξόντωσης του Μακαρίου και την αντιμετώπιση των φασιστικών πραξικοπηματικών σχεδίων για κατάληψη της εξουσίας. Ειδικό βάρος δίνει ο συγγραφέας στην ανάλυση και τεκμηρίωση σχετικά με τα γεγονότα της αντίστασης στο πραξικόπημα, στη συνεχιζόμενη δολοφονική δράση της ΕΟΚΑ Β΄ κατά την περίοδο του ονομαζόμενου «μεταπραξικοπήματος» και μέχρι την επιστροφή στην Κύπρο του Μακαρίου στις 7 Δεκεμβρίου 1974· συγχρόνως, επιχειρεί να αποτιμήσει συνολικά την αντιστασιακή δράση και να ερμηνεύσει την ολιγοήμερη επικράτηση των πραξικοπηματιών.
Στο τρίτο μέρος της έκδοσης (σελ. 79-217) παρουσιάζονται, με χρονολογική σειρά με βάση το θάνατό τους, οι δολοφονημένοι μαχητές της αντίστασης μαζί με τους αθώους κι ανυποψίαστους αμάχους στη διάρκεια των τρομοκρατικών δράσεων της χούντας και της ΕΟΚΑ Β΄. Βρέθηκαν στοιχεία συνολικά για 66 ανθρώπους που σκότωσαν οι εντολοδόχοι της ΕΟΚΑ Β΄ και της χούντας από τις 3 Μαρτίου 1972 έως τις 29 Σεπτεμβρίου 1974. Από αυτούς οι 31 είναι πολίτες, μέλη διαφόρων αντιστασιακών, πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων (ΠΕΚ, ΕΚΑ, ΑΚΕΛ-ΕΔΟΝ, ΕΔΕΚ-ΕΔΕΝ κ.ά.), ανάμεσα στους οποίους μάλιστα 4 μαθητές· επίσης, 4 στρατιώτες, 17 αστυνομικοί και 14 άμαχοι-θύματα των επιθέσεων.

Στη διάρκεια τρομοκρατικών ενεργειών της ΕΟΚΑ Β΄ πριν από το πραξικόπημα δολοφονήθηκαν 13 αντιστασιακοί (οι 12 πολίτες).

Στις συγκρούσεις, ανακρίσεις κλπ ανάμεσα στις 15 με 17 Ιουλίου 1974 δολοφονήθηκαν 49. Μετά το πραξικόπημα και την εισβολή -παρά τις αρνητικές εξελίξεις- η ΕΟΚΑ Β΄ συνέχισε το προδοτικό και δολοφονικό έργο σκοτώνοντας ακόμη 4 αντιστασιακούς.

(συνεχίζεται)