«Αντί»σταθηκε

ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΑ 75 ΤΟΥ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗΣ
Έκανε «Αντί»σταση με σκέψη και ανάγνωση

Δύσκολο είναι στις μέρες μας που υπάρχει το άγος της τηλεόρασης να αντιδράσεις, αλλά πρέπει να διαβάζουμε: εφημερίδες, περιοδικά, κείμενα...» έλεγε ο Χρήστος Γ. Παπουτσάκης, αρχιτέκτονας και «ψυχή» του ιστορικού περιοδικού «Αντί». Σχεδόν έναν χρόνο μετά το τελευταίο τεύχος, το 919ο, του «Αντί», άφησε χθες την τελευταία του πνοή στα 75 του, αφού πάλεψε καιρό με τον καρκίνο των πνευμόνων (από τον Οκτώβριο νοσηλευόταν στον Ευαγγελισμό).

Ο Χρήστος Παπουτσάκης γεννήθηκε το 1934 στα Χανιά και σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Δούλεψε στο γραφείο Δοξιάδη και έπειτα σε δικό του. Ίδρυσε και διηύθυνε επί 34 χρόνια ένα από τα σημαντικότερα και πολιτικά περιοδικά της Μεταπολίτευσης, το «Αντί» που έμεινε γνωστό και για τις πολιτιστικές παρεμβάσεις του. Το πρώτο τεύχος εκδόθηκε τον Μάιο του 1972.

Σε αυτό έγραφαν ο Μίκης και ο Γιάννης Θεοδωράκης, ο Γ.-Α. Μαγκάκης, ο Μποστ, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος κ.ά. Η χούντα το απέσυρε και κατέσχεσε τα φιλμ του δεύτερου τεύχους που ήταν έτοιμο, ενώ ο Χρήστος Παπουτσάκης συνελήφθη και βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Τον Σεπτέμβριο του 1974 κυκλοφόρησε ξανά το «Αντί», που εκδιδόταν ανελλιπώς κάθε 15ήμερο μέχρι τις 11 Απριλίου 2008. Στους μεταδικτατορικούς συνεργάτες του συμπεριλαμβάνονταν οι Θόδωρος Πάγκαλος, Γιάννης Καψής, Μάνος Χατζιδάκις, Αντώνης Καρκαγιάννης, Σπύρος Λιναρδάτος, Ανδρέας Λεντάκης, Σοφιανός Χρυσοστομίδης, Νίκος Χριστοδουλάκης, Πάνος Παναγιωτόπουλος, Πέτρος Ευθυμίου, Γιώργος Σεφερτζής, Χρήστος Βακαλόπουλος, Νίκος Γιανναδάκης, Κώστας Παπαϊωάννου, Γιάννης Η. Χάρης, Χάρης Καμπουρίδης κ.ά.

Πάλεψε για το πλουραλιστικό άνοιγμα των μέσων ενημέρωσης και για την ελεύθερη ραδιοφωνία στήνοντας και εκπέμποντας το «πειρατικό» ραδιόφωνο Ράδιο-Αντίλαλος, με σήμα του Λουκιανού Κηλαηδόνη και τον Διονύση Σαββόπουλο παρόντα. Σημαντικές παρεμβάσεις του στον χώρο του πολιτισμού ήταν τα αντιφεστιβάλ.

«Οι αποχαιρετισμοί είναι πάντα δύσκολοι και σαν έτοιμος από καιρό θέλω να απευθυνθώ σε εσάς που τόσα χρόνια ζήσατε μαζί μας την περιπέτεια της έκδοσης του “Αντί” και να σας θυμίσω τις καλές αλλά και τις σκληρές μέρες που διατρέξαμε όλα αυτά τα χρόνια» έγραφε στο τελευταίο τεύχος του «Αντί», που έκλεισε καθώς δεν άντεξε να αντεπεξέλθει οικονομικά σε μήνυση ιδιοκτήτη μουσείου για «συκοφαντική δυσφήμηση». Και κατέληγε με ελπίδα: «Άλλοι πιο νέοι και πιο δραστήριοι από εμάς θα έλθουν ίσως στο μέλλον στη θέση μας»...

ΤΑ ΝΕΑ Δευτέρα 9 Μαρτίου 2009

Πόσοι «σεληνιασμένοι» μήνες θα περάσουν ακόμα;

Για του λόγου το αληθές:
ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
http://www.schools.ac.cy/klimakio/Themata/Epikaira/1821/theatrika/krifo_sxoleio.doc

Αφηγητής 1: Βρισκόμαστε στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Σ’ εκείνα τα χρόνια της σκλαβιάς οι τούρκοι έκλεισαν τα σχολεία για να μη μαθαίνουν γράμματα τα Ελληνόπουλα. Να μη μαθαίνουν τη γλώσσα, ούτε την ιστορία τους.
Αφηγητής 2: Όμως τα παιδιά βρήκαν άλλο τρόπο. Κάθε βράδυ, την ώρα που έβγαινε το φεγγαράκι, έπαιρναν την ευχή της μάνας τους και κρυφά –κρυφά, πήγαιναν στην εκκλησιά. Εκεί τους περίμενε ο παπάς, ο δάσκαλος…..

Έλεος «ελληνόπαιδες» κι ελληναράδες …
1. Υπάρχει κατά διάνοια ιστορική αλήθεια σ’ αυτόν το «θεατρικό» διάλογο που συνέγραψε μάλιστα διευθύντρια δημοτικού σχολείου;
2. Ποια η σκοπιμότητα της συνέχισης του εκμαυλισμού των παιδικών ψυχών;
3. Ποιος «Λειτουργός» αποφάσισε αυτές οι ασυναρτησίες να μπουν στην ιστοσελίδα του ΥΠΠ; Με ποια κριτήρια; Ποιες επιδιώξεις υπηρετούν;

απεργία Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων τη δεκαετία του '50 στην Πάφο

Η ιστορία της πόλης μου
Πάφος
Οκτάωρο, κοινωνικές ασφαλίσεις κ.ά. -εργασιακά δικαιώματα που απολαμβάνουμε εμείς σήμερα κατόπιν μεγάλων αγώνων. Πρώτος αγώνας η εξέγερση των εργατών στο Σικάγο τον Μάιο του 1886, που σηματοδότησε την αρχή των εργατικών επαναστάσεων ανά τον κόσμο. Η Κύπρος ακολούθησε πολύ αργότερα, με ιστορικό σταθμό τους αγώνες των μεταλλωρύχων και αμιαντωρύχων το 1948. Η απεργία Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων τη δεκαετία του '50 στην Πάφο ήταν το μόνο όπλο κατά των άδικων εργοδοτών τους. Από το αρχείο της ΠΕΟ. Στείλτε κι εσείς τις δικές σας φωτογραφίες, στη διεύθυνση Διογένους 1, Έγκωμη, Τ.Κ.1501 ή Τ.Θ. 21094, ή στην ηλεκτρονική διεύθυνση anastasia.siakalli@phileleftheros.com. Τηλ. 22744170. ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΣΙΑΚΑΛΛΗ

οι πρωτοβουλίες για «δίκαιη και βιώσιμη λύση» του Κυπριακού και για επαναπροσέγγιση «βαδίζουν αργά», εκτός και αν η κοινωνική δυναμική τις επιταχύνει

Το 2008 ο κυπριακός λαός προχώρησε στην εκλογή ενός νέου προέδρου που έχει εξασφαλίσει ευρεία αποδοχή, συναίνεση και υποστήριξη από την πλευρά όλων σχεδόν των κοινωνικών και αρκετών πολιτικών δυνάμεων για να προωθήσει τον πρωταρχικό στόχο της πολιτικής του: την αναζήτηση κοινά αποδεκτής « δίκαιης και βιώσιμης λύσης» του Κυπριακού, η οποία θα είναι «ειρηνική λύση», που θα αποκαταστήσει τις βασικές ελευθέριες και των ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Κυπρίων» και την «πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων».

Ο Γιώργος Μαυρογιώργος στο άρθρο του «Κυπριακό και εκπαιδευτική μεταρρύθμιση» σημειώνει τα εξής:
«Η συγκεκριμένη συγκυρία προσφέρεται για να σχολιάσουμε τη θέση ότι η άσκηση εκπαιδευτικής πολιτικής δε μπορεί να είναι αποκομμένη από τις πολιτικές που ασκούνται σε άλλα πεδία (οικονομική, κοινωνική, εξωτερική, κ.α.). Μόνο έτσι η εκπαιδευτική πολιτική γίνεται κινητήρια δύναμη και μοχλός για τη διαμόρφωση και την άσκηση ευρύτερης κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής. Αυτό σημαίνει ότι συστηματικά συνδέουμε τις επιμέρους πολιτικές ώστε να συγκροτούν ενιαίο πλαίσιο αρχών και πρακτικών που με όρους συμπληρωματικότητας να προσδίδουν στα επιμέρους μέτρα προστιθέμενη αξία. Να το πούμε αλλιώς: το Κυπριακό συνδέεται άμεσα με τα εκπαιδευτικά και οι επιλογές για επιδίωξη «δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού» προϋποθέτουν τη στράτευση και ενεργοποίηση των κρατικών ιδεολογικών μηχανισμών, όπως είναι τα σχολεία. Αυτό σημαίνει ότι η αναζήτηση δίκαιης λύσης δεν είναι απλώς υπόθεση της «διπλωματίας»,των διαβουλεύσεων του Προέδρου της Δημοκρατίας και της παρέμβασης διεθνών οργανισμών. Τα σχολεία , με τη μορφή και το περιεχόμενο των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, με το σύνολο των εμπλεκομένων φορέων, καλούνται να αναπτύξουν «εσωτερική εκπαιδευτική πολιτική» που να αποτυπώνει και να αντανακλά τις συνιστώσες της εξωτερικής εκπαιδευτικής πολιτικής που ασκείται στο Κυπριακό.
Όσο τα σχολεία μένουν «ουδέτερα» ή τηρούν «στάση αναμονής» ή διαιωνίζουν εκπαιδευτικές πρακτικές που δεν προωθούν την ειρηνική συμβίωση, την αλληλεγγύη, τον αλληλοσεβασμό και την ισότιμη συνεργασία ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων ουσιαστικά αντιστρατεύονται την επιλογή για «δίκαιη και βιώσιμη λύση».Στην Κύπρο, ακούγονται ορισμένες φωνές που προτείνουν ως επιλογή την «απόσταση»(:μακριά η εκπαίδευση από την πολιτική) ή μια «στάση αναμονής» σε σχέση με τις διαδικασίες «επίλυσης του Κυπριακού». Μια τέτοια επιλογή δεν είναι, βέβαια, ουδέτερη, μια και αυτή δεν ευνοεί την ανάπτυξη πειστικών, ολοκληρωμένων και συγκροτημένων πολιτικών «επαναπροσέγγισης».

Μια εκπαιδευτική πολιτική με βασική συνιστώσα την «επαναπροσέγγιση»,στη συγκεκριμένη συγκυρία, αποκτάει, τα χαρακτηριστικά ριζοσπαστικής προοδευτικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης ,όταν οι διακηρύξεις γίνονται «υλική» δύναμη και αποτυπώνονται με συστηματικό τρόπο τόσο στη μορφή όσο και στο περιεχόμενο των επιμέρους εκπαιδευτικών μέτρων. Από αυτή την άποψη ,η εγκύκλιος που έχει απευθύνει το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, με στόχο την «Καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης, αμοιβαίου σεβασμού και συνεργασίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων με στόχο την απαλλαγή από την κατοχή και την επανένωση της πατρίδας και του λαού μας» έρχεται για να υπογραμμίσει με τον πιο πειστικό τρόπο τη διαλεκτική σύνδεση του Κυπριακού και με τα Εκπαιδευτικά. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να αναπτύξουν ειδικές ενδοσχολικές και εξωσχολικές δραστηριότητες (εργασίες, εκδηλώσεις, συναντήσεις, διδασκαλία επιλεγμένων, κ.α.) για την προώθηση του συγκεκριμένου στόχου. Όπως, πολύ χαρακτηριστικά, υποστηρίζεται από πολλούς "ριζοσπάστες" παιδαγωγούς, το ζητούμενο, σε κάθε περίπτωση, είναι η υποστήριξη των εκπαιδευτικών ώστε να συνδέουν τον παιδαγωγικό τους λόγο και την εκπαιδευτική τους πράξη με την κοινωνικοπολιτική παρέμβαση και την κοινωνική πάλη για αλλαγή εκπαίδευσης και κοινωνίας .Σε μια τέτοια περίπτωση, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ευαισθητοποίηση των εκπαιδευτικών ώστε να είναι σε θέση να κάνουν συνειδητές επιλογές, αφού εξετάζουν τόσο τις αφετηρίες, τους σκοπούς και τις προεκτάσεις της πράξης τους όσο και τους υλικούς και ιδεολογικούς όρους που κυριαρχούν στην αίθουσα διδασκαλίας, στο σχολείο και στην κοινωνία.

Εναρμόνιση και επαναπροσέγγιση
Με την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η εκπαιδευτική πολιτική καλείται να αποκτήσει τον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό. Oι εκπαιδευτικές πολιτικές των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φαίνεται ότι σιγά-σιγά εγγράφουν τάσεις για ενιαία ευρωπαϊκή εκπαιδευτική πολιτική. Παρά τις διαφορές τους, και με όλες τις αντιφάσεις, τις εξάρσεις επιτάχυνσης ή ασυνέχειας, τις αναστολές και τις αναιρέσεις, συμμετέχουν σε ένα πρωτοφανή, για την ιστορία της εκπαίδευσης, σχεδιασμό εναρμόνισης που συνδέεται με μια μορφή θεσμικής διεθνοποίησης της εκπαίδευσης. Με πολιτικές υποστήριξης, συμπλήρωσης και επικουρικότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και γενικότερα σε μια Ευρώπη που αλλάζει, δρομολογούνται εξελίξεις που συνδέονται με το τέλος του μονοπωλίου του έθνους-κράτους και που αναδεικνύουν τάσεις ομοιοτροπίας και εναρμόνισης στην εκπαιδευτική πολιτική των κρατών- μελών.

Η κυπριακή εκπαίδευση καλείται να δώσει τη δική της εκδοχή "ευρωπαϊκού προσανατολισμού», βάζοντας στο επίκεντρο σημαντικά πολιτικά ερωτήματα που αναφέρονται στην κυριαρχία ενός νέου ευρωκεντρισμού, νέων μορφών ανισότητας και διακρίσεων, στην κυριαρχία ορισμένων πολιτισμικών αγαθών, τη διείσδυση των "δυνάμεων" της αγοράς στην εκπαίδευση κ. α.. Σε συνδυασμό με αυτά, η κυπριακή εκπαίδευση καλείται να δώσει ολοκληρωμένη και αποτελεσματική «ευρωπαϊκή» απάντηση στην πολιτική «επαναπροσέγγισης» που να υποστηρίζει την επίλυση του «κυπριακού» και την ειρηνική συμβίωση των δύο κοινοτήτων.

Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, όσοι ασκούν εκπαιδευτική πολιτική καλούνται να εξετάζουν το βαθμό στον οποίο η επιλογή της εναρμόνισης συνδέεται με ουσιαστική μεταλλαγή των εσωτερικών δομών και του περιεχομένου της εκπαίδευσης και να αποφεύγονται μέτρα μηχανιστικής προσκόλλησης στην τροχιά της λεγόμενης εναρμόνισης. Η επιλογή της ευρωπαϊκής εναρμόνισης είναι αρκετά σύνθετη διαδικασία και από ο τι φαίνεται δεν προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία. Έχει εξασφαλισμένη ευρεία συναίνεση. Γιατί άραγε η εκπαιδευτική πολιτική της «επαναπροσέγγισης» προκαλεί κραδασμούς; Εδώ διαφαίνεται μια θεμελιακή αντίφαση. Είναι βέβαιο πως όσοι αντιτίθενται στο στόχο της συμφιλίωσης μέσα και από την εκπαίδευση συμβάλλουν σε μια ιδιότυπη ιδεολογική ρύπανση:«η σχολική ιστορία έχει γραφεί και μία είναι η τελεσίδικη εκδοχή της»,κ.α.. Αυτό εμποδίζει την προώθηση των στόχων της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που εμπεριέχει ως δομικά της στοιχεία την «ειρηνική συμβίωση»,τη «συνεργασία» και τον «αμοιβαίο σεβασμό» ανάμεσα σε ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους.
Θα υποστηρίζαμε ότι η επιλογή της ευρωπαϊκής εναρμόνισης εμπεριέχει ως δομικό της στοιχείο την πολιτική της επαναπροσέγγισης και μέσα από την εκπαίδευση. Δεν είναι δυνατή η άσκηση εκπαιδευτικής πολιτικής με αρχές εναρμόνισης και επαναπροσέγγισης, χωρίς την προώθηση συγκεκριμένων επεξεργασμένων, θεμελιωμένων και έγκυρων προτάσεων που να λαμβάνουν υπόψη τη συνύπαρξη και την ειρηνική συμβίωση δυο εθνικών κοινοτήτων (Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι), άλλων κοινοτήτων (Μαρωνίτες , Αρμένιοι και Λατίνοι) και άλλων πολιτισμικών ομάδων(μετανάστες, τσιγγάνοι, κ.α.). Πρακτικές αδράνειας, σιωπής, απόσυρσης, συλλογικής αδιαφορίας ή παθητικής άρνησης στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού συστήματος, των τοπικών κοινωνιών και της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν προσφέρονται για την ανάπτυξη κοινωνικής αλληλεγγύης και σύσφιξης των σχέσεων και για την προώθηση αρχών κοινωνικής δικαιoσύνης , αλληλεγγύης, σεβασμού και ισοτιμίας στο σχολείο και στην κοινωνία. Δεν ξέρω Τζούντο, αλλά καταλαβαίνω πως αρχή του είναι ότι ο καθένας από τους συμμετέχοντες ξεκινάει από την παραδοχή ότι ο «άλλος» διαθέτει δύναμη, ενέργεια και τεχνική. Αυτά τα αξιοποιεί συμπληρωματικά με τη δική του. Δεν είναι πως χωρίς τον «άλλο» δεν θα είχε «αντίπαλο»... Είναι που χωρίς την ισοτιμία του άλλου δεν μπορεί να αναπτύξει τις δικές του ικανότητες και ποιότητες!

ΕΥΧΑΡΙΣΤES ΣΤΟΝ ΠΑΡΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

http://www.alfavita.gr/artra/art28_2_9_213.php

Κανεί πιον!!!

Η Πλατφόρμα Ε/κ και Τ/κ εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος»
διοργανώσε με επιτυχία Δικοινοτική Πορείακαι συγκέντρωση
για την αλήθεια και την ελπίδα σήμερα
Σάββατο 7 Μαρτίου. Οι εκπαιδευτικοί και των δύο κοινοτήτων που συμμετείχαν έδωσαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα ειρηνης και συνεργασίας. Τα ορατά κι αόρατα συμαρτοπλέγματα που στήνουν οι αντιδραστικές εθνικιστικές ομάδες δεν θα εμποδίζουν τον αγώνα μας για επανένωση όλων των Κυπριών. Οι διαρκώς ογκούμενες κοινές εκδηλώσεις μας δίνουν ζωή στην ελπίδα και κλονίζουν τα σωβινιστικά ψεύδη, την έχθρα και την διχοτόμηση.

Παιδεία και εκπαίδευση (πίσω από τις λέξεις)

Παιδεία και εκπαίδευση
Δ. Ν. Μαρωνίτης | Κυριακή 1 Μαρτίου 2009 BHMA

...οι περί Παιδείας και Εκπαίδευσης συζητήσεις που γίνονται, χρόνια τώρα, στον τόπο μας πραγματοποιούνται συνήθως από πρόσωπα που δεν έχουν εμπράγματη πείρα της εκπαιδευτικής μας πραγματικότητας· τούτο ισχύει κατ΄ εξοχήν για όσους αναλαμβάνουν από θέσιν ισχύος να ρυθμίσουν τις εκάστοτε επιπλοκές και εμπλοκές της...

Ως ρίζα και κορμός ενός πολύκλαδου δέντρου, η λέξη Παιδεία (δυσμετάφραστη ή και αμετάφραστη στις ξένες γλώσσες) εμφανίζει εξελισσόμενο, σημασιολογικό και λειτουργικό εύρος και βάθος. Οι αρχές της ανιχνεύονται στον Αισχύλο και στον Σοφοκλή, δηλώνοντας κατ΄ αρχήν την τροφή και την ανατροφή ενός παιδιού, αλλά και την καλλιέργεια ενός δέντρου. Στον Πλάτωνα η λέξη σαφώς πλέον αναβαθμίζεται και αναδεικνύεται σε μέτρο γνώσης και αρετής, καλύπτοντας τελικώς τόσο την πλατωνική οντολογία όσο και την πλατωνική επιστήμη. Η ίδια λέξη θεωρείται στην ελληνική αρχαιότητα ενίοτε συνώνυμη της νεαρής ηλικίας, ενώ σκοπίμως συνάπτεται κάποτε τόσο με την παιδεία όσο και με την παιδιά · σημαίνοντας την παιδαριώδη φλυαρία και ανοησία αφενός, το παίγνιο (ως διασκέδαση ή ως φιλόσοφη μέθοδο) αφετέρου. Στους Ρωμαίους η ελληνική παιδεία μεταφράστηκε όψιμα ως humanitas, και με το ιδεολογικό αυτό φορτίο υποστήριξε και υποστηρίζει εφεξή τις λεγόμενες ανθρωπιστικές σπουδές· άλλως πώς (κατά τη γνώμη μου κακώς): πειθαρχίες.

Πλησιέστερη ετυμολογικά και λειτουργικά προς τη ριζική παιδεία αναγνωρίζεται η μεταγενέστερη εμπρόθετη εκπαίδευσις, παράγωγη του ρήματος εκπαιδεύω, το οποίο, όσο βλέπω στα λεξικά, εμφανίζεται πρώτη φορά στον πλατωνικό Κρίτωνα, με τη σημασία του διδάσκω κάποιον κάτι ή εντυπώνω σε κάποιον κάτι με τη διδασκαλία - αυτού του είδους η εκπαίδευση αφορά ενίοτε και την προσαρμοστική άσκηση ενός ζώου.

Παραμένοντας στο κρίσιμο αυτό ζεύγος ( Παιδεία-Εκπαίδευση ) που συνιστά την κοινόχρηστη ως σήμερα ορολογία της σχολικής θεωρίας και πράξης, θα επιχειρήσω την άλλη Κυριακή μια, όσο γίνεται συντομότερη, σύγκριση των δύο ομογενών όρων, προκειμένου να φανούν κάποιες τυπικές συγκαλύψεις και επικαλύψεις, οι οποίες ευνοούν και συντηρούν ουσιαστικές παρεξηγήσεις. Θυμίζω σήμερα τα γνωστά και αυτονόητα: η λέξη εκπαίδευση έχει χρόνια τώρα εγκατασταθεί στη σχολική πρακτική, με ή χωρίς επιθετικό προσδιορισμό, για να δηλώσει κυρίως τις δύο πρώτες βαθμίδες της. Στις μέρες μας επικράτησαν οι όροι πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σε αντικατάσταση της στοιχειώδους και μέσης, που συνολικά ορίζονται ως Γενική Εκπαίδευση. Σε αντιδιαστολή προφανώς ο όρος παιδεία επιφυλάσσεται τιμητικά για την πανεπιστημιακού τύπου ανώτατη (πρόσφατα και ανώτερη) βαθμίδα. Παρά ταύτα η συντομογραφία ΑΕΙ αναλύεται στον επίτιτλο Ανώτατα (και Ανώτερα ) Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, οπότε η παιδεία φαίνεται να συμπάσχει, ονομαστικά τουλάχιστον, με την εκπαίδευση, διατηρώντας ωστόσο την ανωτερότητά της.

Εξάλλου η παιδεία, εκτός τώρα σχολικών ιδρυμάτων, έχει διευρυνθεί και ως περιεκτικός όρος του πολιτισμού, στα κεφάλαια προπάντων των γραμμάτων και των τεχνών. Από την άποψη αυτή η μετάφραση της ελληνικής λέξης παιδεία στη λατινική λέξη cultura έχει το προσόν ότι μας θυμίζει τη ριζική σημασία της ως καλλιέργειας, σε μεταφορικό τώρα επίπεδο. Προφανώς συνεχίζεται.

ΜΕΡΑ ΔΗMΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ 26 ΦΛΕΒΑΡΗ

Οπου οι καθηγητές κι οι μαθητές ανέλαβαν πρωτοβουλίες, τα αποτελλέσματα ήταν πολύ θετικά και τα παιδιά ζητούν την επανάληψή της.
Στις φώτο στιγμιότυπα από δρώμενα και δράσεις στο Λύκειο Παλουριώτισσας