«Αντιμεταρρύθμιση; Ευχαριστώ, δε θα πάρω!»

«και τα μάτια τους ήτανε πέτρινα.»

Τάσος Λειβαδίτης, Καντάτα

Γιώργος Κ. Μύαρης, νεοελληνιστής
μέλος ΚΔΣ του ΣΕΚΦ-ΟΕΛΜΕΚ, εκλεγμένος με τον «Συνασπισμό Φιλολόγων»

Κρίσιμα ερωτήματα απαιτούν απάντηση και πρωτίστως άμεσες λύσεις για το μέλλον της κυπριακής δημόσιας εκπαίδευσης και για την ουσιαστική δημοκρατική μεταρρύθμιση: Προς ποια κατεύθυνση πρέπει να οδηγεί η αλλαγή των συγκεντρωτικών μοντέλων διοίκησης, των αναχρονιστικών και βαρυφορτωμένων προγραμμάτων σπουδών, των πεπαλαιωμένων διδακτικών μεθόδων και των ελλειμματικών σχολικών βιβλίων; Πώς η αναβάθμιση των παρεχόμενων γνώσεων θα αποβεί ανασχετική προς τις άχαρες, αλλοτριωτικές-αποπροσανατολιστικές εντατικοποιήσεις, ώστε ο μαθητής να μετέχει στη ζωή ως δημιουργικός πολίτης κι όχι ως «μονάδα παραγωγής-κατανάλωσης»; Ποια μέτρα μπορούν να αντισταθμίσουν τη ζημιά που προκάλεσε η ισοπεδωτική και καταπιεστική μορφή «αξιολόγησης» (βλέπε «συμμόρφωσης»!) των εκπαιδευτικών; Μήπως μόνο η ενίσχυση-βελτίωση του έργου των εκπαιδευτικών, η τόνωση της αυτενέργειας και η αξιολόγηση του συλλογικά παραγόμενου εκπαιδευτικού έργου στην κάθε σχολική μονάδα απαντά στη στασιμότητα;
Δυστυχώς οι προηγούμενες κυβερνήσεις δε θέλησαν να δώσουν προτεραιότητα στην υλοποίηση προτάσεων που απορρέουν από τους προβληματισμούς αυτούς. Δικαιολογημένα πλέον αναρωτιόμαστε: Μήπως πολλοί από αυτούς που έχουν ευθύνες για τις χρόνιες υστερήσεις, τις αντιδημοκρατικές-συγκεντρωτικές αγκυλώσεις και τη στασιμότητα του εκπαιδευτικού συστήματος αντί να αναλάβουν τις ευθύνες τους συντηρούν μια αντιπαράθεση σε γκρίζα πεδία και με κατασκευασμένους «εχθρούς», επειδή τους βολεύει ιδεολογικά ή πολιτικά; Μήπως, χωρίς αργοπορία, ό,τι μας λείπει είναι η σε βάθος ανάλυση των προβλημάτων με γνώμονα την ευρωπαϊκή εκπαιδευτική πορεία της επανενωμένης Κύπρου; Μήπως η συναινετική λήψη αποφάσεων για την παιδεία ακυρώνεται, αν η πολιτεία υποτάσσεται σε κέντρα που δεν υπόκεινται σε δημοκρατικές πολιτικές διαδικασίες; Μήπως η επιτάχυνση των μεταρρυθμιστικών διαδικασιών και η συμπόρευση με σύγχρονες παιδαγωγικές και πολιτισμικές αναζητήσεις υπονομεύονται από κηρύγματα απείθειας, διχασμού και διαίρεσης, ή και ωραιοποίησης παρελθοντικών δομών και θεοκρατικών νοοτροπιών;
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο τείνει να αποκτά το πραγματικό του νόημα και ο διάλογος γύρω από την ιστορία. Ένας διάλογος που, κατά ευτυχή τρόπο, για πρώτη φορά διεξάγεται σε τόση κλίμακα και σε τόσο ελεύθερο και δημοκρατικό πλαίσιο εντός των σχολείων και στην ευρύτερη κοινωνία, βεβαίως μέσα από αντιθέσεις και αντιφάσεις. Και αυτό μπορεί να πιστωθεί στις προσπάθειες των εκπαιδευτικών, αλλά και στο νέο πνεύμα που διαπερνά, παρά τις ελλείψεις, τη σημερινή διακυβέρνηση του Υ.Π.Π. και συνολικά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Βεβαίως, από μόνο του αυτό δε λύνει το πρόβλημα της ποιότητας που (δεν) αποκτά στην πορεία ο διάλογος και η αντιπαράθεση. Ούτε και πρέπει να οδηγεί σε πολώσεις και εύκολες, λαϊκιστικές «ταμπέλες» προς όσους διαφωνούν με τις στοιχειώδεις αλλαγές στα προαναφερόμενα πεδία: Κάθε αναφορά στο έθνος δε σηματοδοτεί «εθνικισμό» και κάθε διαφωνία δεν εκπηγάζει από κακή προαίρεση. Πολλοί έντιμοι και καλοπροαίρετοι άνθρωποι δεν πείθονται εξαιτίας ανεπαρκών διαδικασιών διαλόγου για τις στοιχειώδεις εκσυγχρονιστικές ανάγκες. Διότι πρόκειται περί αυτών των απλών και στοιχειωδών αλλαγών «αστικού δημοκρατικού εκσυγχρονισμού», οι οποίες έπρεπε προ ετών να έχουν δρομολογηθεί!
Πέρα από αυτό, όμως, διαφαίνονται πλέον ορισμένα επαναλαμβανόμενα συμπτώματα, που δεν συνθέτουν σενάριο επιστημονικής φαντασίας: επιτήδειος και αντιδημοκρατικός χειρισμός ορισμένων μ.μ.ε., λόγος διχαστικός με ισχυρή δόση «εθνο-σωτηριολογικής» αποκλειστικότητας, δοκιμασμένος και κατά το παρελθόν (βλέπε πραξικόπημα του 1974!) σε βάρος των αντοχών της δημοκρατίας και του «πατριωτισμού του Συντάγματος», δηλαδή σε βάρος του πολίτη, της νεολαίας και της πατρίδας! Μια «Αντιμεταρρύθμιση» και άτυπη «Ιερά Εξέταση» (μόνο με την έννοια της «πολιτικής» κατεύθυνσης και πρακτικής) τείνει να σχηματιστεί από κύκλους ποικιλόμορφους, θορυβώδεις, αλλά σαφώς μειοψηφικούς. Μια τάση που επιδιώκει να υψώσει εμπόδια σε κάθε αλλαγή και σε οποιονδήποτε προβληματίζεται ότι κάτι δεν πάει καλά με τους αργούς ρυθμούς της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης, με τη διδασκαλία της ιστορίας στα σχολεία μας ή ακόμη και με τα ελλαδικά και κυπριακά σχολικά εγχειρίδια (όσα υπάρχουν και όσα …ΘΑ «γραφτούν», και η ελλαδική "Ιστορία του Νεότερου και του Σύγχρονου κόσμου -από το 1815 ως σήμερα" [για συντομία Ι.Ν.Σ.Κ.] που φέτος βεβιασμένα εισήχθη στη Γ΄ Λυκείου!!!). Λόγος αντι-μεταρρυθμιστικός, που ελάχιστα συνάδει με τις ανάγκες του εκπαιδευτικού και επιστημονικού γίγνεσθαι και της ευρωπαϊκής πλεύσης της Κύπρου. Λόγος που σε τελευταία ανάλυση αφυδατώνει και πλήττει και τον ελληνικό πολιτισμό της Κύπρου, ή καλύτερα ακυρώνει τις διαδικασίες ανανέωσής του!
Ακόμη και η στοιχειώδης δημοκρατική αρχή, ότι δηλαδή η ψηφισμένη από το λαό κυβέρνηση δικαιούται να εφαρμόσει τις προγραμματικές δεσμεύσεις με βάση τις οποίες τής ανέθεσε ο λαός να κυβερνήσει και τα της εκπαίδευσης του τόπου, τίθεται εν αμφιβόλω: Όχι! Η εκλεγμένη κυβέρνηση και ο Υ.Π.Π. «οφείλουν» να υπακούουν στην «Αντιμεταρρύθμιση»! Διαφορετικά, όπως προσπαθούν να μας πείσουν, είναι «ύποπτοι» για την «καταστροφή της ελληνικής παιδείας και γλώσσας» (όπως οι ίδιοι περιοριστικά τις αντιλαμβάνονται), της «καταβαράθρωσης της ελληνικής ιστορίας και λογοτεχνίας» (που την ταυτίζουν με τη μονοπώληση που έχουν επιβάλλει οι κατεστημένοι κύκλοι στην ερμηνεία, με τις «άγνωστες γκρίζες ζώνες» και τις λογικές λογοκρισίας στη διδασκαλία της ιστορίας και της λογοτεχνίας στα σχολεία).
Κάποιοι δημοκρατικοί πολίτες κι εκπαιδευτικοί, χωρίς κατ’ ανάγκη να ταυτίζονται με θέσεις των κυβερνώντων, αλλά και διάφοροι φορείς τολμούν να διατυπώσουν διαφορετικές απόψεις από αυτές της σκοταδιστικής «Αντιμεταρρύθμισης», και τότε γίνονται αντικείμενο λοιδορίας. Αυτό ισχύει ιδίως για τα θέματα που άπτονται της διδασκαλίας της Ιστορίας και των εκπαιδευτικών εγχειριδίων. Έτσι συνέβη με την κατ’ επανάληψη ομόφωνη απόφαση-πρόταση του Συνδέσμου Φιλολόγων σε σχέση με το όντως προβληματικό στη διδακτική και στην επιστημονική κατεύθυνσή του βιβλίο
Ι.Ν.Σ.Κ. στη Γ΄ Λυκείου. Σε αντίθεση με αυτούς κινούνται στην απαίτηση για «πολλαπλό» σχολικό εγχειρίδιο Ιστορίας και για «πολυπρισματική θεώρηση και διδασκαλία της Ιστορίας». Λύση προβεβλημένη και επιστημονικά –παιδαγωγικά απαραίτητη για την καλλιέργεια της αντιδογματικής-κριτικής σκέψης, της δημοκρατικής συνείδησης, της οικουμενικής –ανθρωπιστικής-οικολογικής καλλιέργειας.

Δε φαίνεται μακρινή η εφαρμογή άλλων διαδικασιών και λογικών εμπνεύσεων, σύμφωνων με την ανάπτυξη της δημοκρατίας και της ελευθερίας, σε αντιστοιχία με τον διαλεκτικό επαναπροσδιορισμό στις κοινωνίες και στα εκπαιδευτικά συστήματα. Αυτά προσανατολίζουν προς το ελεύθερο από ταξικούς, φυλετικούς, τεχνολογικούς, πολιτισμικούς και άλλους φραγμούς σχολείο. Σχολείο που η ομαλή λειτουργία του προϋποθέτει τους πραγματικά ελεύθερους και πολύπλευρα καλλιεργημένους εκπαιδευτικούς και μαθητές! Οι νέες διδακτικές και παιδαγωγικές μέθοδοι (λ.χ. πλουραλισμός πηγών και ελεύθερη αξιοποίησή τους στη κατανόηση όλων των γνώσεων, πρισματική διδασκαλία της ιστορίας, χρήση με κριτικό τρόπο μιας πολυφωνικής βιβλιογραφίας - του Διαδικτύου και των πολυμέσων) αποτελούν μια κάποια εγγύηση ότι οι φιλόλογοι –και οπωσδήποτε οι διδάσκοντες Ιστορία- μπορούν να μετατρέψουν το μεράκι και το πάθος τους σε επιτυχή συν-μετοχή των μαθητών στο «μάθημα» της Ιστορίας ή της Φιλοσοφίας ή των «Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων», και σε ωφέλιμα αποτελέσματα για το μαθητόκοσμο, την κοινωνία και τον πολιτισμό μας.
Πέρα από τη μονοφωνία και το «χυλό» της νεοφιλελεύθερης «παγκοσμιοποίησης». Πέρα και από το μίζερο ένα και μοναδικό βιβλίο, όπως αυτό της Ι.Ν.Σ.Κ. της Γ΄ Λυκείου, στο οποίο η αξιοσέβαστη (πλην ευνοούμενη!) συγγραφική ελλαδική πανεπιστημιακή τριανδρία προτείνει στη βιβλιογραφία 7 δικά της συγγράμματα στα 14! Οδεύει προ καιρού η πορεία της διδασκαλίας στην Ιστορία (και όλων των μαθημάτων) παγκόσμια και ευρωπαϊκά, πέρα από την τυραννία του ενός βιβλίου, του ενός cd-rom, του ενός blog. Ακόμη, παρά τα πισωγυρίσματα, κινείται μακράν αυτής της πολιτικής λογικής που οδηγεί την ιστορική επιστήμη στην «ιδρυματοποίηση». (Τα «Ιδρύματα Καραμανλή» πώς αναγιγνώσκουν τις Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου του 1959; Το «Ίδρυμα Μητσοτάκη» πώς αποτιμά την περίοδο της «Αποστασίας» του 1965 και όσα δράματα ακολούθησαν σε Ελλάδα και Κύπρο; !!!). Το επιβεβαιώνουν οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί και πανεπιστημιακοί που για δημόσιο χωρίς αποκλεισμούς διάλογο επέλεξαν επιστημονικές εκδηλώσεις (λ.χ. το Συνέδριο Σ.ΕΚ.Φ.-Π.Ε.Φ. "Η διδασκαλία της Ιστορίας στη Μέση Εκπαίδευση", Λεμεσός, 3-4.10.08), ιστολόγια, ποικίλα έντυπα, τη δημοσιότητα και την αντιπαράθεση αρχών.

'Αρθρο LE-MONDE : Ελπίδες και εμπόδια στην οδό Λήδρας

Οι ακροβάτες της πράσινης γραμμής
Του NIELS KADRITZKE*

LE-MONDE -ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 30/11/2008

http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,dt=30.11.2008,id=28830212

Χλομό το «Τουρκο-», μπροστά το «Κύπριοι»

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ
...Σε αναλυτική μελέτη τους στην επιθεώρηση «South European Society and Politics», οι κοινωνιολόγοι Γ. Βουράλ και Ε. Οζουάνικ συνοψίζουν τις αλλαγές: «Τα παλιά εγχειρίδια Ιστορίας έκαναν τους μαθητές να πιστεύουν ότι η ταυτότητά τους ήταν ασύμβατη με αυτή των "άλλων" (Ελληνοκυπρίων) αφού η Τουρκία ήταν η μητέρα-πατρίδα των Τουρκοκυπρίων. Αντίθετα, τα νέα εγχειρίδια αναγνωρίζουν την εθνική ισότητα μεταξύ των δύο κοινοτήτων».
Αναλυτικότερα:
**Τα παλιά σχολικά βιβλία στα Κατεχόμενα απέκλειαν κάθε αναφορά στην έννοια του «Κύπριου», χρησιμοποιώντας όρους όπως «Οι Τούρκοι της Κύπρου» ή οι «Ελληνες της Κύπρου».* Τα νέα εγχειρίδια, αντίθετα, τονίζουν τον «κυπριωτισμό». Γι' αυτό και σημειώνεται η ύπαρξη «κυπριακής κουλτούρας», «κυπριακής μουσικής» και «κυπριακής κοινωνίας».**Αλλοτε η Τουρκία αναφερόταν ως η «μητέρα-πατρίδα», καλλιεργώντας την άποψη ότι η «μοίρα των Τουρκοκυπρίων εξαρτάται από την Τουρκία».* Τώρα ο όρος «μητέρα-πατρίδα» έχει αντικατασταθεί από τον ουδέτερο όρο «Τουρκία» και οι μαθητές ενθαρρύνονται να βλέπουν την Κύπρο ως κοινή πατρίδα με τους Ελληνοκύπριους. Οπως αναφέρει ένα εγχειρίδιο του γυμνασίου, «παρά τις γλωσσικές και θρησκευτικές διαφορές, οι Τουρκοκύπριοι και οι Ελληνοκύπριοι ζούσαν μαζί για αιώνες. Ολοι τους αγαπούσαν την Κύπρο και την θεωρούσαν πατρίδα τους».**Μέχρι πρόσφατα τα παιδιά στη Βόρεια Κύπρο μάθαιναν ότι οι Ελληνοκύπριοι αποτελούν απειλή για τους Τουρκοκύπριους και διάβαζαν το σύνθημα της «Ενωσης» χωρίς καμία αναφορά στον εθνικισμό της τουρκοκυπριακής πλευράς.* Τα νέα εγχειρίδια βρίθουν παραδειγμάτων αρμονικής συνεργασίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων και τονίζουν ότι ο εθνικισμός ήταν υπεύθυνος για την καταστροφή των διακοινοτικών σχέσεων. **Στα παλιά εγχειρίδια δεν γράφονταν οι απώλειες των Ελληνοκυπρίων, ή ερμηνεύονταν ως... φυσική τιμωρία.* Τα νέα βιβλία (χωρίς να είναι τελείως ισορροπημένα σε αυτό το σημείο) αναγνωρίζουν τις απώλειες «της άλλης πλευράς», αποφεύγοντας τις αναφορές σε βιαιότητες και επικεντρώνοντας στις πολιτικές πτυχές και στις διαφορές και ηγεσιών.Αυτές οι αλλαγές έχουν συνέπειες στον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται σήμερα η εθνική ταυτότητα των νεαρών Τουρκοκυπρίων. Οπως συμπεραίνει η μελέτη, «τα παλαιά εγχειρίδια θεοποιούσαν τις εθνικές διαχωριστικές γραμμές με τον ισχυρισμό ότι η τουρκοκυπριακή κοινότητα προέρχεται αποκλειστικά από τούρκους προγόνους. Αυτή η επιμονή στην εθνική καθαρότητα καλλιεργούσε την αντίληψη ότι η "τουρκικότητα" είναι θεμελιώδες στοιχείο της ταυτότητας και ότι οι διαχωριστικές γραμμές δεν μπορούν να αλλάξουν. Τα νέα εγχειρίδια, αντίθετα, απαλύνουν τη διαφορά, αναγνωρίζοντας μια "εδαφική" (δηλ. κυπριακή) διάσταση της συλλογικής ταυτότητας.
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 30/11/2008
http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=30491140

Επίκαιρη Ιστορία: Σύγχρονα στοιχεία για την θαλάσσια ζώνη αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης της Κυπριακής Δημοκρατίας

1. Τμήμα της θαλάσσιας ζώνης αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης της Κυπριακής Δημοκρατίας που ερευνάται από την εταιρία PGS Geophysical AS.

2. Οι παράνομες τουρκικές διεκδικήσεις στη ζώνη αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

3. Η θαλάσσια ζώνη αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ, Διδακτική και Νέες Τεχνολογίες

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ: Ιούνης 2008 $150, Νοέμβρης $50, πώς εξηγείται;;;

Η υπέροχη πτώση του πετρελαίου

Γιώργος Δελαστίκ24-11-2008

Ξέμειναν από ρευστό οι κερδοσκόποι του χρηματοπιστωτικού συστήματος λόγω του σκασίματος της «φούσκας» κι είδε επιτέλους άσπρη μέρα ο κόσμος στην τιμή του «μαύρου χρυσού»: έπεσε κάτω από τα 50 δολάρια η τιμή του βαρελιού του πετρελαίου (1 βαρέλι ισούται με 159 λίτρα) στις αγορές τόσο της Νέας Υόρκης όσο και του Λονδίνου. Από την εξωφρενική τιμή των 147 δολαρίων το βαρέλι στις 3 Ιουλίου, στον παροξυσμό της κερδοσκοπίας, η τιμή του πετρελαίου μειώθηκε ξαφνικά κατά... 70% (!) μέσα σε μόλις τέσσερις μήνες - και μάλιστα τώρα που αρχίζουν τα κρύα και τα χιόνια του χειμώνα στο βόρειο ημισφαίριο, που καταναλώνει σχεδόν το 90% της παγκόσμιας ζήτησης πετρελαίου! Αποδεικνύεται έτσι περίτρανα, πέραν πάσης αμφιβολίας, αυτό που οι σοβαρότεροι αναλυτές και όλες οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες φωνάζουν - ότι δηλαδή η εκτόξευση της τιμής του πετρελαίου ήταν αποτέλεσμα κερδοσκοπίας και μόνο των χρηματοοικονομικών κύκλων, εντελώς άσχετη με την παραγωγή και την πραγματική ζήτηση πετρελαίου!Μόλις οι χρηματιστές και οι τράπεζες βρέθηκαν χωρίς λεφτά, η «φούσκα» της τιμής του πετρελαίου έσκασε και οι τιμές κατέρρευσαν, χωρίς την παραμικρή αλλαγή στα θεμελιώδη δεδομένα της παραγωγής και της ζήτησης. Οι πιο έγκυρες φωνές στον τομέα της ενέργειας επιμένουν εδώ και χρόνια πως η ρεαλιστική τιμή του πετρελαίου είναι γύρω στα 30-40 δολάρια το βαρέλι, λαμβανομένου υπόψη του κόστους εξόρυξης, άντλησης, μεταφοράς, διύλισης και εμπορίας σε συνάρτηση με την υπερεπάρκεια πετρελαίου τουλάχιστον μέχρι το 2025-2030, με τις σημερινές τεχνολογικές δυνατότητες.Ποιος δεν θυμάται τις απίθανα ανόητες δικαιολογίες που έθετε σε κυκλοφορία ο προπαγανδιστικός μηχανισμός των κερδοσκόπων για να πείσει τους αδαείς περί των αιτίων της ανόδου των τιμών: τη μια... φύσηξε στη Λουιζιάνα, την άλλη έπιασε φουρτούνα στη Βόρεια Θάλασσα, την παρ άλλη έκαναν απεργία οι ιθαγενείς σε μια πετρελαιοπηγή της Νιγηρίας ή έκλεψαν κάποιοι Τσετσένοι δέκα... μπετόνια πετρέλαιο τρυπώντας έναν πετρελαιαγωγό! Και δώς του αυξήσεις είκοσι και τριάντα δολάρια το βαρέλι με κάθε τέτοιο πρόσχημα.Τώρα όμως -ω του θαύματος!- βγαίνουν οι χώρες του ΟΠΕΚ, αυτές που εξάγουν πετρέλαιο, και περικόπτουν επίσημα την παραγωγή τους κατά 1.500.000 βαρέλια την ημέρα, ποσοστό καθόλου ασήμαντο στα 85 εκατομμύρια βαρέλια της ημερήσιας κατανάλωσης, και οι τιμές αντί να εκτοξευτούν στα ύψη... πέφτουν! Πέφτουν τόσο ραγδαία που ορισμένες χώρες του ΟΠΕΚ προτείνουν ακόμη μια άμεση εκβιαστική μείωση της παραγωγής κατά 1.000.000 βαρέλια την ημέρα ώστε να προκληθεί τεχνητή έλλειψη για να ξανανεβούν οι τιμές και, όμως, αυτές συνεχίζουν να πέφτουν! Προειδοποιεί η Σαουδική Αραβία μερικούς από τους πελάτες της στην Ασία ότι από τον Δεκέμβριο θα περικόψει τις εξαγωγές πετρελαίου προς αυτούς κατά 5% και, όμως, οι τιμές συνεχίζουν να πέφτουν στη διεθνή αγορά - εκεί όπου ήταν μέχρι πρότινος αρκετή δήθεν μια κακοκαιρία στον Κόλπο του Μεξικού για να πάρει φωτιά η τιμή του πετρελαίου!Η απάντηση σε όλα αυτά τα υποτιθέμενα «μυστήρια» είναι απλούστατη. Πετρέλαιο υπάρχει άφθονο και μια τιμή 30-40 δολαρίων είναι εξαιρετικά καλή σήμερα για τις χώρες που το παράγουν. Μπορεί φυσικά να καλόμαθαν κι αυτές με τα 100 δολάρια το βαρέλι, αλλά ας μην ξεχνούν ότι πριν από μόλις πέντε, έξι χρόνια πάσχιζαν να σταθεροποιήσουν την τιμή του στα 25-30 δολάρια, ενώ πριν από λιγότερο από δέκα χρόνια είχαν δει το βαρέλι να συντρίβεται γύρω στα 12 δολάρια!Δυστυχώς, όμως, μόλις οι τράπεζες και οι απατεώνες των χρηματιστηρίων ξαναβρεθούν με ρευστό στα χέρια τους, θα απογειώσουν και πάλι την τιμή του πετρελαίου, αν αφεθούν και πάλι ασύδοτοι να κερδοσκοπούν πάνω σε ένα τόσο κρίσιμο προϊόν - και μάλιστα αυτήν τη φορά με τα λεφτά των φορολογουμένων, δηλαδή τα δικά μας.

Όργανο των κερδοσκόπων αποδεικνύεται ότι είναι η Διεθνής Επιτροπή Ενέργειας (ΔΕΕ)

Περί της αναθεώρησης των σχολικών βιβλίων - Άρθρο παρέμβαση του Α. Καζαμία

Η Ιστορία στο στόχαστρο

Στη δημόσια συζήτηση και τον προβληματισμό για την αναθεώρηση των σχολικών εγχειριδίων της ιστορίας, ο bona fide επιστήμονας ιστορικός διαβλέπει παρανοήσεις, ανενημέρωτες αντιλήψεις και κρίσεις, να μην πούμε "ημιμάθεια", σε κομβικής σημασίας θέματα/ ερωτήματα όπως: Τι είναι η ιστορία; Ποιος ο σκοπός/ οι στόχοι της διδασκαλίας του μαθήματος της ιστορίας; Χρειάζονται αναθεώρηση τα σχολικά εγχειρίδια της ιστορίας; 1. Τι είναι ιστορία;Παρανόηση του "τι είναι ιστορία" χαρακτηρίζουν τις απόψεις, μεταξύ των άλλων, επώνυμων πολιτικών ηγετών, αξιόλογων δημοσιογράφων, και άλλων εκπροσώπων της κυπριακής κοινωνίας των πολιτών. Δύο άξια αναφοράς πρόσφατα παραδείγματα: (α) Ο πολιτικός ηγέτης κ. Ι. Κασουλίδης έχει προτάξει την αναξιόπιστη θεωρία ότι "η ιστορία είναι γεγονότα", η καταγραφή γεγονότων "με τον πιο αντικειμενικό τρόπο που μπορείς" (Η Σημερινή, 21/9/2008)· (β) Ο γνωστός δημοσιογράφος κ. Χρ. Χρυσάνθου έχει εκφέρει την αναξιόπιστη γνώμη, ότι η Ιστορία ως επιστήμη εκδίδει "ετυμηγορίες" για "γεγονότα" (Φιλελεύθερος 21/9/2008), και ο ίδιος, σε άλλο κείμενο, επινοεί "τέσσερις προσεγγίσεις στην ιστοριογραφία": (α) τη βεμπεριανή (από τον Μαξ Βέμπερ), (β) τη μαρξιστική (από τον Καρλ Μαρξ), (γ) "εκείνην που αποδέχεται την καταγραφή και την εξέταση ιστορικών γεγονότων υπό το πρίσμα πολιτικών, ιδεολογικών, εθνικών ή άλλων σκοπιμοτήτων", και (δ) "εκείνην που έχει ων μότο της το... 'εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν'· πρόκειται για παραγγελιοδόχους ιστοριογράφους, οι οποίοι αναλαμβάνουν να εξιστορήσουν και ν' αξιολογήσουν γεγονότα κατά πώς γουστάρει ο 'πελάτης'". (Ο Φιλελεύθερος, 5/10/2008). Για τον bona fide ιστοριογράφο, πρόκειται για ένα ελλιπές και αναξιόπιστο κατασκεύασμα / αποκύημα της φαντασίας ενός αυτοχειροτονηθέντος "φιλοσόφου της ιστορίας". 1.1. Η Ιστορία δεν είναι "τα γεγονότα", αλλά η ερμηνεία και η "ιστόρηση" των γεγονότων.

...

Η συνέχεια του άρθρου στη διεύθυνση:

http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=835818&-V=articles&-p